AN 3.36

Devadūtasutta

Messengers of the Gods

The god of death questions us, but we are punished by our own deeds.

ฉบับหลวงทูตสูตร

ข้อความไทยนี้คือ พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับหลวง ซึ่งแปลจากพระไตรปิฎกบาลีคนละฉบับกับบาลีที่แสดงอยู่ด้านล่าง จึงไม่ได้เรียงตรงกันบรรทัดต่อบรรทัด — อ่านเป็นสำนวนแปลอิสระอีกฉบับหนึ่ง

เล่ม ๒๐ · หน้า ๑๓๒ดูกรภิกษุทั้งหลาย เทวทูต ๓ จำพวกนี้ ๓ จำพวกเป็นไฉน ดูกรภิกษุทั้งหลาย บุคคลบางคนในโลกนี้ ประพฤติทุจริตทางกายประพฤติทุจริตทางวาจา ประพฤติทุจริตทางใจ เมื่อแตกกายตายไป ย่อมเข้าถึงอบาย ทุคติ วินิบาต นรก เขาย่อมถูกนายนิรยบาลฉุดแขนไป แสดงต่อพระยายมว่า ขอเดชะ ชายผู้นี้เป็นคนไม่เกื้อกูลแก่มารดา ไม่เกื้อกูลแก่บิดา ไม่เกื้อกูล แก่สมณะ ไม่เกื้อกูลแก่พราหมณ์ ไม่อ่อนน้อมต่อผู้หลักผู้ใหญ่ในสกุล ขอพระองค์จงลงอาชญา แก่ชายผู้นี้เถิด เขาย่อมถูกพระยายมสอบสวนซักไซ้ไล่เลียงถึงเทวทูตที่หนึ่งว่า ดูกรพ่อ ท่าน ไม่ได้พบเทวทูตที่หนึ่งซึ่งปรากฏในหมู่มนุษย์หรือ เขาได้ตอบว่า ไม่พบ พระเจ้าข้า พระยายม จึงได้ถามเขาต่อไปว่า ดูกรพ่อ สตรีหรือบุรุษมีอายุได้ ๘๐ ปี ๙๐ ปี หรือ ๑๐๐ ปีก็ดี อันเป็นคนเรา

มีโครงคดเหมือนกลอน หลังโกง ถือไม้เท้า เดินงกๆ เงิ่นๆ ผ่านความเป็นหนุ่มสาวแล้ว ฟันหักผมหงอก ศีรษะล้าน หนังเหี่ยว ตัวตกกระ ท่านไม่ได้พบในพวกมนุษย์บ้างหรือ ชายนั้นได้ตอบว่า ได้พบ พระเจ้าข้า พระยายมจึงถามต่อไปว่า ดูกรพ่อ ท่านซึ่งเป็นผู้รู้เดียงสา เป็นผู้ใหญ่ไม่ได้คิดเห็นเช่นนี้บ้างหรือว่า แม้เราก็จักต้องมีความแก่เป็นธรรมดา ไม่ล่วง พ้นความแก่ไปได้ มิฉะนั้น เราจักทำความดีทาง กาย วาจาใจ ชายนั้นตอบว่า ไม่อาจที่ จะคิดเห็นได้เช่นนั้น เพราะมัวประมาทเสีย พระยายมได้พูดกะเขาเช่นนี้ว่า ดูกรพ่อ ท่านไม่ ทำความดีทาง กาย วาจา ใจ เพราะมัวประมาทเสีย ดีละพ่อ ท่านจักถูกทำจนสาสมกับที่ ท่านประมาท ก็กรรมชั่วนี้นั้นมารดามิได้ทำให้ บิดามิได้ทำให้ พี่ชายน้องชายมิได้ทำให้ พี่สาวน้องสาวมิได้ทำให้ มิตรอำมาตย์มิได้ทำให้ ญาติสาโลหิตมิได้ทำให้ เทพยดามิได้ทำให้

สมณพราหมณ์มิได้ทำให้ ท่านทำของท่านเอง ท่านนั่นแหละจักเสวยวิบากของกรรมชั่วนั้นเอง

ดูกรภิกษุทั้งหลาย พระยายมครั้นสอบสวนซักไซ้ไล่เลียงถึงเทวทูตที่หนึ่งกะผู้นั้นแล้ว จึง สอบสวนซักไซ้ไล่เลียงถึงเทวทูตที่สองต่อไปว่า ดูกรพ่อ ท่านไม่ได้พบเทวทูตที่สองซึ่งปรากฏ ในหมู่มนุษย์บ้างหรือ เขาได้ตอบว่า ไม่พบพระเจ้าข้า พระยายมจึงได้ถามต่อไปว่า ดูกรพ่อ สตรีหรือบุรุษที่ป่วย ได้ทุกข์เป็นไข้หนัก นอนจมอยู่ในมูตรคูถของตน อันคนอื่นต้อง ช่วยพยุงลุก ช่วยป้อนอาหาร ท่านไม่ได้พบในพวกมนุษย์บ้างดอกหรือ ชายนั้นได้ตอบว่า ได้พบพระเจ้าข้า พระยายมจึงถามต่อไปว่า ดูกรพ่อ ท่านนั้นซึ่งเป็นผู้รู้เดียงสา เป็นผู้ ใหญ่ ไม่ได้คิดเห็นเช่นนี้บ้างหรือว่า แม้ตัวเราก็จักต้องป่วยไข้เป็นธรรมดา ไม่ล่วงพ้นความ

เล่ม ๒๐ · หน้า ๑๓๓ป่วยไข้ไปได้ ผิฉะนั้น เราจักทำความดีทางกาย วาจา ใจ เขาตอบว่า ไม่อาจที่จะคิดเห็นได้ เช่นนั้น เพราะมัวประมาทเสีย พระยายมได้พูดกะเขาเช่นนี้ว่า ดูกรพ่อ ท่านไม่ทำความดีทางกาย

วาจา ใจ เพราะมัวประมาทเสียดีละพ่อ ท่านจักถูกทำจนสาสมกับที่ท่านประมาท ก็บาปกรรม นี้นั้น มารดามิได้ทำให้ บิดามิได้ทำให้ พี่ชายน้องชายมิได้ทำให้ พี่สาวน้องสาวมิได้ทำให้ มิตร อำมาตย์มิได้ทำให้ ญาติสาโลหิตมิได้ทำให้ เทพยดามิได้ทำให้ สมณพราหมณ์มิได้ทำให้ ท่าน ทำของท่านเอง ท่านนั่นแหละจักเสวยวิบากกรรมชั่วนั้นเอง ดูกรภิกษุทั้งหลาย พระยายมครั้น สอบสวนซักไซ้ไล่เลียงถึงเทวทูตที่สองกะบุคคลนั้นแล้ว จึงสอบสวนซักไซ้ไล่เลียงถึงเทวทูตที่ สามต่อไปว่า ดูกรพ่อ ท่านไม่ได้พบเทวทูตที่สามซึ่งปรากฏในพวกมนุษย์บ้างหรือ เขาตอบว่า ไม่พบ พระเจ้าข้าพระยายมจึงถามต่อไปว่า ดูกรพ่อ สตรีหรือบุรุษที่ตายได้วันหนึ่ง สองวัน หรือสามวันก็ดี ขึ้นพองเป็นสีเขียว ชุ่มด้วยน้ำเหลือง ท่านไม่ได้พบในพวกมนุษย์บ้างหรือ ชายนั้นได้ตอบว่า ได้พบ พระเจ้าข้า พระยายมจึงถามต่อไปว่า ดูกรพ่อ ท่านนั้นซึ่งเป็นผู้รู้ เดียงสา เป็นผู้ใหญ่ ไม่ได้คิดเห็นเช่นนี้บ้างหรือว่า แม้เราก็จะต้องมีความตายเป็นธรรมดา ไม่ ล่วงพ้นความตายไปได้ ผิฉะนั้น เราจักทำความดีทางกาย วาจา ใจ เขาตอบว่า ไม่อาจที่จะ คิดเห็นได้เช่นนั้น เพราะมัวประมาทเสีย พระยายมได้พูดกะเขาเช่นนี้ว่า ดูกรพ่อ ท่านไม่ทำ ความดีทางกาย วาจา ใจ เพราะมัวประมาทเสีย ดีละพ่อ ท่านจักถูกทำจนสาสมกับที่ท่าน ประมาท อันบาปกรรมนี้นั้น มารดามิได้ทำให้ บิดามิได้ทำให้ พี่ชายน้องชายมิได้ทำให้ พี่สาว น้องสาวมิได้ทำให้ มิตรอำมาตย์มิได้ทำให้ ญาติสาโลหิตมิได้ทำให้เทพยดามิได้ทำให้ สมณพราหมณ์มิได้ทำให้ ท่านทำของท่านเอง ท่านนั่นแหละจักเสวยวิบากกรรมชั่วนั้นเอง ดูกร ภิกษุทั้งหลาย พระยายมครั้นสอบสวนซักไซ้ไล่เลียงถึงเทวทูตที่สามกะบุคคลนั้นดังนี้แล้ว ก็ นิ่งเสีย

ดูกรภิกษุทั้งหลาย ผู้นั้นถูกนายนิรยบาลทั้งหลายทำกรรมกรณ์ อันมีเครื่องผูก ๕ อย่าง คือ เอาตาปูเหล็กแดงตอกที่มือ ที่เท้าที่ท่ามกลางอก เขาได้เสวยทุกขเวทนาอันกล้าแสบเผ็ด ร้อน แต่ก็ยังไม่ตายตราบเท่าที่บาปกรรมนั้นยังไม่สิ้นเขาถูกนายนิรยบาลทั้งหลายเอาผึ่งถาก เขาได้ เสวยทุกขเวทนาอันกล้าแสบเผ็ดร้อนแต่ก็ยังไม่ตายตราบเท่าที่กรรมนั้นยังไม่สิ้น เขาถูกนาย นิรยบาลจับเอาเท้าขึ้นเอาหัวลงแล้วเอามีดเฉือน เขาถูกนายนิรยบาลยกขึ้นใส่ในรถ แล้วพาแล่นไป มาบนภูมิภาคอันไฟติดแดงลุกโชน … เขาถูกนายนิรยบาลไล่ต้อนให้ขึ้นบนภูเขาถ่านเพลิงลูกใหญ่ ซึ่งไฟติดแดงลุกโชนบ้าง ไล่ต้อนให้ลงจากภูเขาถ่านเพลิงลูกใหญ่ ซึ่งไฟติดแดงลุกโชนบ้าง เขาถูก

เล่ม ๒๐ · หน้า ๑๓๔นายนิรยบาลทั้งหลายจับเอาเท้าขึ้นเอาหัวลง แล้วโยนลงในหม้อเหล็กแดงไฟติดลุกโชน เขาถูก ไฟไหม้เดือดเป็นฟองน้ำอยู่ในหม้อเหล็กแดงนั้นเมื่อเขาถูกไฟไหม้เดือดเป็นฟองน้ำอยู่ในหม้อ เหล็กแดงนั้น ลอยขึ้นข้างบนครั้งหนึ่ง---บ้าง จมลงภายใต้ครั้งหนึ่งบ้าง ไปตามขวางครั้งหนึ่งบ้าง เขาได้เสวยทุกขเวทนาอันกล้าแสบเผ็ดร้อนอยู่ในหม้อเหล็กแดงนั้น แต่ยังไม่ตายตราบเท่าที่บาป กรรมนั้นยังไม่สิ้น ดูกรภิกษุทั้งหลาย ก็มหานรกนั้น

มี ๔ มุม ๔ ประตู จัดแบ่งออกเป็นห้องๆ มีกำแพงเหล็กล้อมรอบ ครอบด้วยฝาเหล็กแดง มีพื้นแล้วด้วยเหล็ก ไฟลุกโชนประกอบด้วย เปลว แผ่ไปไกลร้อยโยชน์โดยรอบตั้งอยู่ทุกเมื่อ ฯ

ดูกรภิกษุทั้งหลาย เรื่องเคยมีมาแล้ว พระยายมได้มีความคิดว่า ดูกรท่านผู้เจริญ ได้ ทราบว่าผู้ใดกระทำบาปกรรมไว้ในโลก ผู้นั้นต้องถูกนายนิรยบาลทำกรรมกรณ์ต่างๆ เห็นปานนี้ โอหนอ เราพึงได้ความเป็นมนุษย์ พระตถาคตอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้าพึงเสด็จอุบัติขึ้นในโลก ขอให้เราได้เข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคพระองค์นั้น ขอให้พระผู้มีพระภาคพระองค์นั้นพึงทรงแสดง ธรรม และขอให้เราพึงรู้ทั่วถึงธรรมของพระผู้มีพระภาคพระองค์นั้นเถิด ดูกรภิกษุทั้งหลาย ก็เรา มิได้ฟังข้อความนั้นต่อสมณะหรือพราหมณ์อื่น แล้วจึงกล่าวอย่างนี้ แต่ว่าเราได้รู้มาเอง เห็นมา เองทราบมาเอง จึงได้กล่าวดังนั้น ฯ

มาณพเหล่าใดอันเทวทูตทั้งหลายตักเตือนแล้ว ยังมัวเมาประมาท มาณพ เหล่านั้น เป็นคนเข้าถึงหมู่ที่เลวทรามย่อมเศร้าโศกตลอดกาลนาน

ส่วนสัตบุรุษผู้สงบระงับในโลก นี้ อันเทวทูตตักเตือนแล้ว ย่อมไม่ มัวเมาประมาทในอริยธรรมในกาลไหนๆ เห็นภัยในความถือมั่น อัน เป็นแดนเกิดแห่งชาติและมรณะ ย่อมหลุดพ้นในธรรมเป็นที่สิ้นชาติ และมรณะ เพราะไม่ถือมั่น สัตบุรุษเหล่านั้นเป็นผู้ถึงความเกษม มี ความสุข ดับสนิทในปัจจุบัน ล่วงพ้นเวรและภัยทั้งปวงข้ามพ้นทุกข์ ทั้งสิ้น ฯ

ไทย · อ่านฉบับหลวงด้านบน
  1. 0.1

    Aṅguttara Nikāya 3.36

    Numbered Discourses 3.36

  2. 0.2

    4. Devadūtavagga

    4. Messengers of the Gods

  3. Devadūtasutta

    Messengers of the Gods

  4. 1.1

    “Tīṇimāni, bhikkhave, devadūtāni.

    “There are, mendicants, these three messengers of the gods.

  5. 1.2

    Katamāni tīṇi?

    What three?

  6. 1.3

    Idha, bhikkhave, ekacco kāyena duccaritaṁ carati, vācāya duccaritaṁ carati, manasā duccaritaṁ carati.

    Firstly, someone does bad things by way of body, speech, and mind.

  7. 1.4

    So kāyena duccaritaṁ caritvā, vācāya duccaritaṁ caritvā, manasā duccaritaṁ caritvā kāyassa bhedā paraṁ maraṇā apāyaṁ duggatiṁ vinipātaṁ nirayaṁ upapajjati.

    When their body breaks up, after death, they’re reborn in a place of loss, a bad place, the underworld, hell.

  8. 1.5

    Tamenaṁ, bhikkhave, nirayapālā nānābāhāsu gahetvā yamassa rañño dassenti:

    The wardens of hell take them by the arms and present them to King Yama, saying,

  9. 1.6

    ‘ayaṁ, deva, puriso amatteyyo apetteyyo asāmañño abrahmañño, na kule jeṭṭhāpacāyī.

    ‘Your Majesty, this person did not pay due respect to their mother and father, ascetics and brahmins, or honor the elders in the family.

  10. 1.7

    Imassa devo daṇḍaṁ paṇetū’ti.

    May Your Majesty punish them!’

  11. 2.1

    Tamenaṁ, bhikkhave, yamo rājā paṭhamaṁ devadūtaṁ samanuyuñjati samanugāhati samanubhāsati:

    King Yama pursues, presses, and grills them about the first messenger of the gods:

  12. 2.2

    ‘ambho, purisa, na tvaṁ addasa manussesu paṭhamaṁ devadūtaṁ pātubhūtan’ti?

    ‘My man, did you not see the first messenger of the gods that appeared among human beings?’

  13. 2.3

    So evamāha:

    They say,

  14. 2.4

    ‘nāddasaṁ, bhante’ti.

    ‘I saw nothing, sir.’

  15. 3.1

    Tamenaṁ, bhikkhave, yamo rājā evamāha:

    King Yama says to them,

  16. 3.2

    ‘ambho purisa, na tvaṁ addasa manussesu itthiṁ vā purisaṁ vā āsītikaṁ vā nāvutikaṁ vā vassasatikaṁ vā jātiyā jiṇṇaṁ gopānasivaṅkaṁ bhoggaṁ daṇḍaparāyaṇaṁ pavedhamānaṁ gacchantaṁ āturaṁ gatayobbanaṁ khaṇḍadantaṁ palitakesaṁ vilūnaṁ khallitasiraṁ valitaṁ tilakāhatagattan’ti?

    ‘My man, did you not see among human beings an elderly woman or a man—eighty, ninety, or a hundred years old—bent double, crooked, leaning on a staff, trembling as they walk, ailing, past their prime, with teeth broken, hair grey and scanty or bald, skin wrinkled, and limbs blotchy?’

  17. 3.3

    So evamāha:

    They say,

  18. 3.4

    ‘addasaṁ, bhante’ti.

    ‘I saw that, sir.’

  19. 4.1

    Tamenaṁ, bhikkhave, yamo rājā evamāha:

    King Yama says to them,

  20. 4.2

    ‘ambho, purisa, tassa te viññussa sato mahallakassa na etadahosi—

    ‘My man, did it not occur to you—being sensible and mature—

  21. 4.3

    ahampi khomhi jarādhammo jaraṁ anatīto, handāhaṁ kalyāṇaṁ karomi, kāyena vācāya manasā’ti?

    “I, too, am liable to grow old. I’m not exempt from old age. I’d better do good by way of body, speech, and mind”?’

  22. 4.4

    So evamāha:

    They say,

  23. 4.5

    ‘nāsakkhissaṁ, bhante. Pamādassaṁ, bhante’ti.

    ‘I couldn’t, sir. I was negligent.’

  24. 5.1

    Tamenaṁ, bhikkhave, yamo rājā evamāha:

    King Yama says to them,

  25. 5.2

    ‘ambho, purisa, pamādatāya na kalyāṇamakāsi kāyena vācāya manasā.

    ‘My man, because you were negligent, you didn’t do good by way of body, speech, and mind.

  26. 5.3

    Taggha tvaṁ, ambho purisa, tathā karissanti yathā taṁ pamattaṁ.

    Well, they’ll definitely punish you to fit your negligence.

  27. 5.4

    Taṁ kho pana te etaṁ pāpakammaṁ neva mātarā kataṁ, na pitarā kataṁ, na bhātarā kataṁ, na bhaginiyā kataṁ, na mittāmaccehi kataṁ, na ñātisālohitehi kataṁ, na devatāhi kataṁ, na samaṇabrāhmaṇehi kataṁ;

    That bad deed wasn’t done by your mother, father, brother, or sister. It wasn’t done by friends and colleagues, by relatives and kin, by the deities, or by ascetics and brahmins.

  28. 5.5

    atha kho tayāvetaṁ pāpakammaṁ kataṁ, tvaññevetassa vipākaṁ paṭisaṁvedissasī’ti.

    That bad deed was done by you alone, and you alone will experience the result.’

  29. 6.1

    Tamenaṁ, bhikkhave, yamo rājā paṭhamaṁ devadūtaṁ samanuyuñjitvā samanugāhitvā samanubhāsitvā, dutiyaṁ devadūtaṁ samanuyuñjati samanugāhati samanubhāsati:

    King Yama grills them about the second messenger of the gods:

  30. 6.2

    ‘ambho purisa, na tvaṁ addasa manussesu dutiyaṁ devadūtaṁ pātubhūtan’ti?

    ‘My man, did you not see the second messenger of the gods that appeared among human beings?’

  31. 6.3

    So evamāha:

    They say,

  32. 6.4

    ‘nāddasaṁ, bhante’ti.

    ‘I saw nothing, sir.’

  33. 6.5

    Tamenaṁ, bhikkhave, yamo rājā evamāha:

    King Yama says to them,

  34. 6.6

    ‘ambho purisa, na tvaṁ addasa manussesu itthiṁ vā purisaṁ vā ābādhikaṁ dukkhitaṁ bāḷhagilānaṁ, sake muttakarīse palipannaṁ semānaṁ, aññehi vuṭṭhāpiyamānaṁ, aññehi saṁvesiyamānan’ti?

    ‘My man, did you not see among human beings a woman or a man, sick, suffering, gravely ill, collapsed in their own urine and feces, being picked up by some and put down by others?’

  35. 6.7

    So evamāha:

    They say,

  36. 6.8

    ‘addasaṁ, bhante’ti.

    ‘I saw that, sir.’

  37. 7.1

    Tamenaṁ, bhikkhave, yamo rājā evamāha:

    King Yama says to them,

  38. 7.2

    ‘ambho purisa, tassa te viññussa sato mahallakassa na etadahosi:

    ‘My man, did it not occur to you—being sensible and mature—

  39. 7.3

    “ahampi khomhi byādhidhammo byādhiṁ anatīto, handāhaṁ kalyāṇaṁ karomi kāyena vācāya manasā”’ti?

    “I, too, am liable to become sick. I’m not exempt from sickness. I’d better do good by way of body, speech, and mind”?’

  40. 7.4

    So evamāha:

    They say,

  41. 7.5

    ‘nāsakkhissaṁ, bhante. Pamādassaṁ, bhante’ti.

    ‘I couldn’t, sir. I was negligent.’

  42. 8.1

    Tamenaṁ, bhikkhave, yamo rājā evamāha:

    King Yama says to them,

  43. 8.2

    ‘ambho purisa, pamādatāya na kalyāṇamakāsi kāyena vācāya manasā.

    ‘My man, because you were negligent, you didn’t do good by way of body, speech, and mind.

  44. 8.3

    Taggha tvaṁ, ambho purisa, tathā karissanti yathā taṁ pamattaṁ.

    Well, they’ll definitely punish you to fit your negligence.

  45. 8.4

    Taṁ kho pana te etaṁ pāpakammaṁ neva mātarā kataṁ, na pitarā kataṁ, na bhātarā kataṁ, na bhaginiyā kataṁ, na mittāmaccehi kataṁ, na ñātisālohitehi kataṁ, na devatāhi kataṁ, na samaṇabrāhmaṇehi kataṁ;

    That bad deed wasn’t done by your mother, father, brother, or sister. It wasn’t done by friends and colleagues, by relatives and kin, by the deities, or by ascetics and brahmins.

  46. 8.5

    atha kho tayāvetaṁ pāpakammaṁ kataṁ. Tvaññevetassa vipākaṁ paṭisaṁvedissasī’ti.

    That bad deed was done by you alone, and you alone will experience the result.’

  47. 9.1

    Tamenaṁ, bhikkhave, yamo rājā dutiyaṁ devadūtaṁ samanuyuñjitvā samanugāhitvā samanubhāsitvā, tatiyaṁ devadūtaṁ samanuyuñjati samanugāhati samanubhāsati:

    King Yama grills them about the third messenger of the gods:

  48. 9.2

    ‘ambho purisa, na tvaṁ addasa manussesu tatiyaṁ devadūtaṁ pātubhūtan’ti?

    ‘My man, did you not see the third messenger of the gods that appeared among human beings?’

  49. 9.3

    So evamāha:

    They say,

  50. 9.4

    ‘nāddasaṁ, bhante’ti.

    ‘I saw nothing, sir.’

  51. 10.1

    Tamenaṁ, bhikkhave, yamo rājā evamāha:

    King Yama says to them,

  52. 10.2

    ‘ambho purisa, na tvaṁ addasa manussesu itthiṁ vā purisaṁ vā ekāhamataṁ vā dvīhamataṁ vā tīhamataṁ vā uddhumātakaṁ vinīlakaṁ vipubbakajātan’ti?

    ‘My man, did you not see among human beings a woman or a man, dead for one, two, or three days, bloated, livid, and festering?’

  53. 10.3

    So evamāha:

    They say,

  54. 10.4

    ‘addasaṁ, bhante’ti.

    ‘I saw that, sir.’

  55. 11.1

    Tamenaṁ, bhikkhave, yamo rājā evamāha:

    King Yama says to them,

  56. 11.2

    ‘ambho purisa, tassa te viññussa sato mahallakassa na etadahosi—

    ‘My man, did it not occur to you—being sensible and mature—

  57. 11.3

    ahampi khomhi maraṇadhammo maraṇaṁ anatīto, handāhaṁ kalyāṇaṁ karomi kāyena vācāya manasā’ti?

    “I, too, am liable to die. I’m not exempt from death. I’d better do good by way of body, speech, and mind”?’

  58. 11.4

    So evamāha:

    They say,

  59. 11.5

    ‘nāsakkhissaṁ, bhante. Pamādassaṁ, bhante’ti.

    ‘I couldn’t, sir. I was negligent.’

  60. 12.1

    Tamenaṁ, bhikkhave, yamo rājā evamāha:

    King Yama says to them,

  61. 12.2

    ‘ambho purisa, pamādatāya na kalyāṇamakāsi kāyena vācāya manasā.

    ‘My man, because you were negligent, you didn’t do good by way of body, speech, and mind.

  62. 12.3

    Taggha tvaṁ, ambho purisa, tathā karissanti yathā taṁ pamattaṁ.

    Well, they’ll definitely punish you to fit your negligence.

  63. 12.4

    Taṁ kho pana te etaṁ pāpakammaṁ neva mātarā kataṁ, na pitarā kataṁ, na bhātarā kataṁ, na bhaginiyā kataṁ, na mittāmaccehi kataṁ, na ñātisālohitehi kataṁ, na devatāhi kataṁ, na samaṇabrāhmaṇehi kataṁ;

    That bad deed wasn’t done by your mother, father, brother, or sister. It wasn’t done by friends and colleagues, by relatives and kin, by the deities, or by ascetics and brahmins.

  64. 12.5

    atha kho tayāvetaṁ pāpakammaṁ kataṁ. Tvaññevetassa vipākaṁ paṭisaṁvedissasī’”ti.

    That bad deed was done by you alone, and you alone will experience the result.’

  65. 13.1

    Tamenaṁ, bhikkhave, yamo rājā tatiyaṁ devadūtaṁ samanuyuñjitvā samanugāhitvā samanubhāsitvā tuṇhī hoti.

    After grilling them about the third messenger of the gods, King Yama falls silent.

  66. 13.2

    Tamenaṁ, bhikkhave, nirayapālā pañcavidhabandhanaṁ nāma kāraṇaṁ karonti.

    The wardens of hell punish them with the five-fold crucifixion.

  67. 13.3

    Tattaṁ ayokhilaṁ hatthe gamenti. Tattaṁ ayokhilaṁ dutiyasmiṁ hatthe gamenti. Tattaṁ ayokhilaṁ pāde gamenti. Tattaṁ ayokhilaṁ dutiyasmiṁ pāde gamenti. Tattaṁ ayokhilaṁ majjhe urasmiṁ gamenti.

    They drive red-hot stakes through the hands and feet, and another in the middle of the chest.

  68. 13.4

    So tattha dukkhā tibbā kharā kaṭukā vedanā vediyati, na ca tāva kālaṁ karoti yāva na taṁ pāpakammaṁ byantīhoti.

    And there they suffer painful, sharp, severe, acute feelings—but they don’t die until that bad deed is eliminated.

  69. 14.1

    Tamenaṁ, bhikkhave, nirayapālā saṁvesetvā kudhārīhi tacchanti.

    The wardens of hell throw them down and hack them with axes. …

  70. 14.2

    So tattha dukkhā tibbā kharā kaṭukā vedanā vediyati, na ca tāva kālaṁ karoti yāva na taṁ pāpakammaṁ byantīhoti.

  71. 15.1

    Tamenaṁ, bhikkhave, nirayapālā uddhampādaṁ adhosiraṁ gahetvā vāsīhi tacchanti …pe…

    They hang them upside-down and hack them with hatchets. …

  72. 15.2

    tamenaṁ, bhikkhave, nirayapālā rathe yojetvā ādittāya bhūmiyā sampajjalitāya sajotibhūtāya sārentipi paccāsārentipi …pe…

    They harness them to a chariot, and drive them back and forth across burning ground, blazing and glowing. …

  73. 15.3

    tamenaṁ, bhikkhave, nirayapālā mahantaṁ aṅgārapabbataṁ ādittaṁ sampajjalitaṁ sajotibhūtaṁ āropentipi oropentipi …pe…

    They make them climb up and down a big mountain of burning coals, blazing and glowing. …

  74. 15.4

    tamenaṁ, bhikkhave, nirayapālā uddhampādaṁ adhosiraṁ gahetvā tattāya lohakumbhiyā pakkhipanti, ādittāya sampajjalitāya sajotibhūtāya. (…)

    The wardens of hell turn them upside down and throw them in a red-hot copper pot, burning, blazing, and glowing.

  75. 15.5

    So tattha pheṇuddehakaṁ paccamāno sakimpi uddhaṁ gacchati, sakimpi adho gacchati, sakimpi tiriyaṁ gacchati.

    There they’re seared in boiling scum, and they’re swept up and down and round and round.

  76. 15.6

    So tattha dukkhā tibbā kharā kaṭukā vedanā vediyati, na ca tāva kālaṁ karoti yāva na taṁ pāpakammaṁ byantīhoti.

    And there they suffer painful, sharp, severe, acute feelings—but they don’t die until that bad deed is eliminated.

  77. 15.7

    Tamenaṁ, bhikkhave, nirayapālā mahāniraye pakkhipanti.

    The wardens of hell toss them into the Great Hell.

  78. 15.8

    So kho pana, bhikkhave, mahānirayo—

    Now, about that Great Hell:

  79. 16.1

    Catukkaṇṇo catudvāro,

    ‘Four are its corners, four its doors,

  80. 16.2

    vibhatto bhāgaso mito;

    neatly divided section by section.

  81. 16.3

    Ayopākārapariyanto,

    Surrounded by an iron wall,

  82. 16.4

    ayasā paṭikujjito.

    of iron is its roof.

  83. 17.1

    Tassa ayomayā bhūmi,

    The ground is even made of iron,

  84. 17.2

    Jalitā tejasā yutā;

    it burns with fierce fire.

  85. 17.3

    Samantā yojanasataṁ,

    The heat forever radiates

  86. 17.4

    Pharitvā tiṭṭhati sabbadāti.

    a hundred leagues around.’

  87. 18.1

    Bhūtapubbaṁ, bhikkhave, yamassa rañño etadahosi:

    Once upon a time, King Yama thought,

  88. 18.2

    ‘ye kira, bho, loke pāpakāni kammāni karonti te evarūpā vividhā kammakāraṇā karīyanti.

    ‘Those who do such bad deeds in the world receive these many different punishments.

  89. 18.3

    Aho vatāhaṁ manussattaṁ labheyyaṁ, tathāgato ca loke uppajjeyya arahaṁ sammāsambuddho, tañcāhaṁ bhagavantaṁ payirupāseyyaṁ.

    Oh, I hope I may be reborn as a human being! And that a Realized One—a perfected one, a fully awakened Buddha—arises in the world! And that I may pay homage to the Buddha!

  90. 18.4

    So ca me bhagavā dhammaṁ deseyya, tassa cāhaṁ bhagavato dhammaṁ ājāneyyan’ti.

    Let that Buddha teach me Dhamma, so that I may understand his teaching!’

  91. 18.5

    Taṁ kho panāhaṁ, bhikkhave, na aññassa samaṇassa vā brāhmaṇassa vā sutvā evaṁ vadāmi, api ca kho, bhikkhave, yadeva me sāmaṁ ñātaṁ sāmaṁ diṭṭhaṁ sāmaṁ viditaṁ tadevāhaṁ vadāmīti.

    Now, I don’t say this because I’ve heard it from some other ascetic or brahmin. I only say it because I’ve known, seen, and realized it for myself.

  92. 19.1

    Coditā devadūtehi,

    When warned by the gods’ messengers,

  93. 19.2

    ye pamajjanti māṇavā;

    those sons of Manu who are negligent

  94. 19.3

    Te dīgharattaṁ socanti,

    sorrow for a long time

  95. 19.4

    hīnakāyūpagā narā.

    when they go to that wretched place.

  96. 20.1

    Ye ca kho devadūtehi,

    When warned by the gods’ messengers,

  97. 20.2

    santo sappurisā idha;

    the good and true persons here

  98. 20.3

    Coditā nappamajjanti,

    never neglect

  99. 20.4

    ariyadhamme kudācanaṁ.

    the teaching of the Noble One.

  100. 21.1

    Upādāne bhayaṁ disvā,

    Seeing the danger in grasping,

  101. 21.2

    jātimaraṇasambhave;

    the origin of birth and death,

  102. 21.3

    Anupādā vimuccanti,

    the unattached are freed

  103. 21.4

    jātimaraṇasaṅkhaye.

    with the ending of birth and death.

  104. 22.1

    Te appamattā sukhino,

    Happy, they’ve come to a safe place,

  105. 22.2

    diṭṭhadhammābhinibbutā;

    quenched in this very life.

  106. 22.3

    Sabbaverabhayātītā,

    They’ve gone beyond all enmities and fears,

  107. 22.4

    sabbadukkhaṁ upaccagun”ti.

    and risen above all suffering.”

  108. 22.5

    Chaṭṭhaṁ.

แหล่งที่มา
SuttaCentral · ดึงข้อมูลเมื่อ 2026-08-15 · an3.36
ฉบับที่ใช้
Mahāsaṅgīti Tipiṭaka Buddhavasse 2500 — PDM-1.0
English translation — Bhikkhu Sujato — CC0-1.0
พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับหลวง — Public domain (term expired) — operator determination
การเทียบฉบับ
มุมมองแต่ละฉบับระบบวางตัวบทของแต่ละฉบับไว้ให้เทียบเท่านั้น ไม่สรุปว่าฉบับใดตรงหรือต่างจากฉบับใด และไม่ตัดสินว่าฉบับใดถูกกว่า — การเทียบเชิงความหมายต้องมาจากผู้รู้ที่ระบุตัวตนได้
สิทธิ์การใช้งาน
สาธารณสมบัติ — ตรวจสอบรายฉบับ (ดูบรรทัดบน) · แสดงที่มาแม้สัญญาอนุญาตไม่บังคับ