AN 3.40

Ādhipateyyasutta

In Charge

Practicing with yourself in charge, or with others, or the teaching.

ฉบับหลวงอธิปไตยสูตร

ข้อความไทยนี้คือ พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับหลวง ซึ่งแปลจากพระไตรปิฎกบาลีคนละฉบับกับบาลีที่แสดงอยู่ด้านล่าง จึงไม่ได้เรียงตรงกันบรรทัดต่อบรรทัด — อ่านเป็นสำนวนแปลอิสระอีกฉบับหนึ่ง

เล่ม ๒๐ · หน้า ๑๓๙ดูกรภิกษุทั้งหลาย อธิปไตย ๓ อย่างนี้ ๓ อย่างเป็นไฉน คือ อัตตา ธิปไตย ๑ โลกาธิปไตย ๑ ธรรมาธิปไตย ๑ ดูกรภิกษุทั้งหลาย ก็อัตตาธิปไตยเป็นไฉน ดูกรภิกษุทั้งหลาย ภิกษุในธรรมวินัยนี้ อยู่ในป่าก็ดี อยู่โคนไม้ก็ดี อยู่ในเรือนว่างก็ดี ย่อม สำเหนียกดังนี้ว่า ก็เราออกบวชเป็นบรรพชิตไม่ใช่เพราะเหตุแห่งจีวร ไม่ใช่เพราะเหตุแห่ง บิณฑบาต ไม่ใช่เพราะเหตุแห่งเสนาสนะ เราออกบวชเป็นบรรพชิต ไม่ใช่เพราะเหตุแห่ง ความมีและความไม่มีเช่นนั้น ก็แต่ว่า เราเป็นผู้อันชาติ ชรา มรณะ โสกะ ปริเทวะ ทุกข์ โทมนัสอุปายาส ครอบงำแล้ว ชื่อว่าเป็นผู้มีทุกข์ครอบงำแล้ว มีทุกข์ท่วมทับแล้ว ไฉนการ ทำที่สุดแห่งกองทุกข์ทั้งสิ้นนี้จะพึงปรากฏ ก็การที่เราจะพึงแสวงหากามที่ละได้แล้วออกบวชเป็น บรรพชิตนั้น เป็นความเลวทรามอย่างยิ่ง ข้อนั้นไม่เป็นการสมควรแก่เราเลย เธอย่อมสำเหนียกว่า

ก็ความเพียรที่ปรารภแล้ว จักไม่ย่อหย่อนสติที่เข้าไปตั้งมั่นแล้วจะไม่หลงลืม กายที่สงบระงับ แล้วจักไม่ระส่ำระสาย จิตที่เป็นสมาธิแล้วจักมีอารมณ์แน่วแน่ ดังนี้ เธอทำตนเองแลให้ เป็นใหญ่ แล้วละอกุศล เจริญกุศล ละกรรมที่มีโทษ เจริญกรรมที่ไม่มีโทษ บริหารตนให้ บริสุทธิ์ดูกรภิกษุทั้งหลาย นี้เรียกว่าอัตตาธิปไตย ฯ

ดูกรภิกษุทั้งหลาย ก็โลกาธิปไตยเป็นไฉน ดูกรภิกษุทั้งหลาย ภิกษุในธรรมวินัยนี้ อยู่ในป่าก็ดี อยู่โคนไม้ก็ดี อยู่ในเรือนว่างก็ดี ย่อมสำเหนียกว่า ก็เราออกบวชเป็นบรรพชิต ไม่ใช่เพราะเหตุแห่งจีวร ไม่ใช่เพราะเหตุแห่งบิณฑบาตไม่ใช่เพราะเหตุแห่งเสนาสนะ เรา ออกบวชเป็นบรรพชิต ไม่ใช่เพราะเหตุแห่ง ความมีและความไม่มีเช่นนั้น ก็แต่ว่า เราเป็นผู้อันชาติ ชรา มรณะ โสกะ ปริเทวะทุกข์ โทมนัส อุปายาส ครอบงำแล้ว ชื่อว่าเป็นผู้มีทุกข์ ครอบงำแล้ว มีทุกข์ท่วมทับแล้ว ไฉนความทำที่สุดแห่งกองทุกข์ทั้งสิ้นนี้จะพึงปรากฏ ก็การที่เรา ออกบวชเป็นบรรพชิตเช่นนี้ พึงตรึกกามวิตกก็ดี พึงตรึกพยาบาทวิตกก็ดี พึงตรึกวิหิงสาวิตกก็ดี ก็โลกสันนิวาสนี้ใหญ่โต ในโลกสันนิวาสอันใหญ่โต ย่อมจะมีสมณพราหมณ์ที่มีฤทธิ์ มี ทิพยจักษุ รู้จิตของคนอื่นได้ สมณพราหมณ์เหล่านั้นย่อมมองเห็นได้แม้แต่ไกล แม้ใกล้ๆ เราก็มองท่านไม่เห็น และท่านย่อมรู้ชัดซึ่งจิตด้วยจิต สมณพราหมณ์แม้เหล่านั้น ก็พึงรู้เรา ดังนี้ว่า ดูกรท่านผู้เจริญทั้งหลายดูกุลบุตรนี้ซี เขาเป็นผู้มีศรัทธาออกบวชเป็นบรรพชิตแล้ว

เล่ม ๒๐ · หน้า ๑๔๐แต่เกลื่อนกล่นไปด้วยธรรมที่เป็นบาปอกุศลอยู่ ถึงเทวดาที่มีฤทธิ์ มีทิพยจักษุ รู้จิตของคนอื่น ได้ก็มีอยู่เทวดาเหล่านั้นย่อมมองเห็นได้แต่ไกล แม้ใกล้ๆ เราก็มองท่านไม่เห็น และท่าน ย่อมรู้ชัดซึ่งจิตด้วยจิต เทวดาเหล่านั้นก็พึงรู้เราดังนี้ว่า ดูกรท่านผู้เจริญทั้งหลาย ดูกุลบุตรนี้ซี เขาเป็นผู้มีศรัทธาออกบวชเป็นบรรพชิตแล้ว แต่เกลื่อนกล่นไปด้วยธรรมที่เป็นบาปอกุศลอยู่ เธอย่อมสำเหนียกว่า ความเพียรที่เราปรารภแล้วจักไม่ย่อหย่อน สติที่เข้าไปตั้งมั่นแล้วจักไม่ หลงลืม กายที่สงบระงับแล้วจักไม่ระส่ำระสาย จิตที่เป็นสมาธิแล้วจักมีอารมณ์แน่วแน่ ดังนี้ เธอทำโลกให้เป็นใหญ่ แล้วละอกุศล เจริญกุศล ละกรรมที่มีโทษ เจริญกรรมที่ไม่มีโทษ บริหารตนให้บริสุทธิ์ ดูกรภิกษุทั้งหลาย นี้เรียกว่าโลกาธิปไตย

ดูกรภิกษุทั้งหลาย ก็ธรรมาธิปไตยเป็นไฉน ดูกรภิกษุทั้งหลาย ภิกษุในธรรมวินัยนี้ อยู่ในป่าก็ดี อยู่โคนไม้ก็ดี อยู่ในเรือนว่างก็ดี ย่อมสำเหนียกว่า ก็เราออกบวชเป็นบรรพชิต ไม่ใช่เพราะเหตุแห่งจีวร ไม่ใช่เพราะเหตุแห่งบิณฑบาตไม่ใช่เพราะเหตุแห่งเสนาสนะเรา ออกบวชเป็นบรรพชิต ไม่ใช่เพราะเหตุแห่งความีและความไม่มีเช่นนั้น ก็แต่ว่าเราเป็นผู้อันชาติ ชรา มรณะ โสกะ ปริเทวะ ทุกข์ โทมนัส อุปายาส ครอบงำแล้ว ชื่อว่าเป็นผู้มีทุกข์ ท่วมทับแล้ว ไฉนความทำที่สุดแห่งกองทุกข์ทั้งสิ้นนี้จะพึงปรากฏ พระธรรมอันพระผู้มีพระภาค ตรัสดีแล้วอันบุคคลพึงเห็นเอง ไม่ประกอบด้วยกาล ควรเรียกให้มาดู ควรน้อมเข้ามาในตน อันวิญญูชนจะพึงรู้เฉพาะตน ก็เพื่อนสพรหมจารีผู้ที่รู้อยู่ เห็นอยู่ มีอยู่แล ก็และการที่เราได้ ออกบวชเป็นบรรพชิต ในธรรมวินัยอันพระผู้มีพระภาคตรัสดีแล้วจะพึงเป็นผู้เกียจคร้าน มัวเมาประมาทอย่างนี้ ข้อนั้นไม่เป็นการสมควรแก่เราเลยดังนี้ เธอย่อมสำเหนียกว่า ก็ความเพียรที่เรา ปรารภแล้วจักไม่ย่อหย่อน สติที่เข้าไปตั้งมั่นแล้ว จักไม่หลงลืม กายที่สงบระงับแล้วจักไม่ ระส่ำระสายจิตที่เป็นสมาธิแล้วจักมี อารมณ์แน่วแน่ ดังนี้ เธอทำธรรมนั่นแหละให้เป็นใหญ่ แล้วละอกุศล เจริญกุศล ละกรรมที่มีโทษ เจริญกรรมที่ไม่มีโทษ บริหารตนให้บริสุทธิ์ ดูกรภิกษุทั้งหลาย นี้เรียกว่าธรรมาธิปไตย ดูกรภิกษุทั้งหลายอธิปไตย ๓ อย่างนี้แล ฯ

ขึ้นชื่อว่าความลับไม่มีในโลก สำหรับผู้ทำบาปกรรม ดูกรบุรุษ จริง หรือเท็จ ตัวของท่านเองย่อมจะรู้ได้ แน่ะผู้เจริญ ท่านสามารถที่จะทำ ความดีได้หนอ แต่ท่านดูหมิ่นตนเองเสีย อนึ่ง ท่านได้ปกปิดความ ชั่วซึ่งมีอยู่ในตนท่านนั้นซึ่งเป็นคนพาล ประพฤติตึงๆ หย่อนๆ

อันเทวดาและพระตถาคตย่อมเห็นได้ เพราะฉะนั้นแหละ คนที่มีตน

เล่ม ๒๐ · หน้า ๑๔๑เป็นใหญ่ ควรมีสติเที่ยวไป คนที่มีโลกเป็นใหญ่ ควรมีปัญญาและ เพ่งพินิจและคนที่มีธรรมเป็นใหญ่ ควรเป็นผู้ประพฤติโดยสมควรแก่

ธรรม มุนีผู้มีความบากบั่นอย่างจริงจัง ย่อมจะไม่เลวลง อนึ่ง บุคคลใด มีความเพียร ข่มขี่มาร ครอบงำมัจจุ ผู้ทำที่สุดเสียได้แล้ว ถูกต้อง ธรรมอันเป็นที่สิ้นชาติ บุคคลผู้เช่นนั้น ย่อม เป็นผู้รู้แจ้งโลก มี เมธาดี เป็นมุนี ผู้หมดความทะยานอยากในธรรมทั้งปวง ฯ

รวมพระสูตรที่มีในวรรคนี้ คือ
๑. พรหมสูตร ๒. อานันทสูตร ๓. สาริปุตตสูตร ๔. นิพพานสูตร ๕. หัตถกสูตร ๖. ทูตสูตร ๗. ราชสูตรที่ ๑ ๘. ราชสูตรที่ ๒ ๙. สุขุมาลสูตร ๑๐. อธิปไตยสูตร ฯ

ไทย · อ่านฉบับหลวงด้านบน
  1. 0.1

    Aṅguttara Nikāya 3.40

    Numbered Discourses 3.40

  2. 0.2

    4. Devadūtavagga

    4. Messengers from the Gods

  3. Ādhipateyyasutta

    In Charge

  4. 1.1

    “Tīṇimāni, bhikkhave, ādhipateyyāni.

    “There are, mendicants, these three things to put in charge.

  5. 1.2

    Katamāni tīṇi?

    What three?

  6. 1.3

    Attādhipateyyaṁ, lokādhipateyyaṁ, dhammādhipateyyaṁ.

    Putting oneself, the world, or the teaching in charge.

  7. 1.4

    Katamañca, bhikkhave, attādhipateyyaṁ?

    And what, mendicants, is putting oneself in charge?

  8. 1.5

    Idha, bhikkhave, bhikkhu araññagato vā rukkhamūlagato vā suññāgāragato vā iti paṭisañcikkhati:

    It’s when a mendicant has gone to a wilderness, or to the root of a tree, or to an empty hut, and reflects like this:

  9. 1.6

    ‘na kho panāhaṁ cīvarahetu agārasmā anagāriyaṁ pabbajito.

    ‘I didn’t go forth from the lay life to homelessness for the sake of a robe,

  10. 1.7

    Na piṇḍapātahetu, na senāsanahetu, na itibhavābhavahetu agārasmā anagāriyaṁ pabbajito.

    almsfood, lodgings, or rebirth in this or that state.

  11. 1.8

    Api ca khomhi otiṇṇo jātiyā jarāya maraṇena sokehi paridevehi dukkhehi domanassehi upāyāsehi, dukkhotiṇṇo dukkhapareto.

    But I was swamped by rebirth, old age, and death; by sorrow, lamentation, pain, sadness, and distress. I was swamped by suffering, mired in suffering.

  12. 1.9

    Appeva nāma imassa kevalassa dukkhakkhandhassa antakiriyā paññāyethāti.

    And I thought, “Hopefully I can make an end to this entire mass of suffering.”

  13. 1.10

    Ahañceva kho pana yādisake kāme ohāya agārasmā anagāriyaṁ pabbajito tādisake vā kāme pariyeseyyaṁ tato vā pāpiṭṭhatare, na metaṁ patirūpan’ti.

    But it would not be appropriate for me to seek sensual pleasures like those I abandoned when I went forth, or even worse.’

  14. 1.11

    So iti paṭisañcikkhati:

    Then they reflect:

  15. 1.12

    ‘āraddhaṁ kho pana me vīriyaṁ bhavissati asallīnaṁ, upaṭṭhitā sati asammuṭṭhā, passaddho kāyo asāraddho, samāhitaṁ cittaṁ ekaggan’ti.

    ‘My energy shall be roused up and unflagging, mindfulness shall be established and lucid, my body shall be tranquil and undisturbed, and my mind shall be immersed in samādhi.’

  16. 1.13

    So attānaṁyeva adhipatiṁ karitvā akusalaṁ pajahati, kusalaṁ bhāveti, sāvajjaṁ pajahati, anavajjaṁ bhāveti, suddhaṁ attānaṁ pariharati.

    Putting themselves in charge, they give up the unskillful and develop the skillful, they give up the blameworthy and develop the blameless, and they keep themselves pure.

  17. 1.14

    Idaṁ vuccati, bhikkhave, attādhipateyyaṁ.

    This is called putting oneself in charge.

  18. 2.1

    Katamañca, bhikkhave, lokādhipateyyaṁ?

    And what, mendicants, is putting the world in charge?

  19. 2.2

    Idha, bhikkhave, bhikkhu araññagato vā rukkhamūlagato vā suññāgāragato vā iti paṭisañcikkhati:

    It’s when a mendicant has gone to a wilderness, or to the root of a tree, or to an empty hut, and reflects like this:

  20. 2.3

    ‘na kho panāhaṁ cīvarahetu agārasmā anagāriyaṁ pabbajito.

    ‘I didn’t go forth from the lay life to homelessness for the sake of a robe,

  21. 2.4

    Na piṇḍapātahetu, na senāsanahetu, na itibhavābhavahetu agārasmā anagāriyaṁ pabbajito.

    almsfood, lodgings, or rebirth in this or that state.

  22. 2.5

    Api ca khomhi otiṇṇo jātiyā jarāya maraṇena sokehi paridevehi dukkhehi domanassehi upāyāsehi, dukkhotiṇṇo dukkhapareto.

    But I was swamped by rebirth, old age, and death, by sorrow, lamentation, pain, sadness, and distress. I was swamped by suffering, mired in suffering.

  23. 2.6

    Appeva nāma imassa kevalassa dukkhakkhandhassa antakiriyā paññāyethā’ti.

    And I thought, “Hopefully I can make an end to this entire mass of suffering.”

  24. 2.7

    Ahañceva kho pana evaṁ pabbajito samāno kāmavitakkaṁ vā vitakkeyyaṁ, byāpādavitakkaṁ vā vitakkeyyaṁ, vihiṁsāvitakkaṁ vā vitakkeyyaṁ, mahā kho panāyaṁ lokasannivāso.

    And now, since I’ve now gone forth, I might have sensual, malicious, or cruel thoughts. But the population of the world is large,

  25. 2.8

    Mahantasmiṁ kho pana lokasannivāse santi samaṇabrāhmaṇā iddhimanto dibbacakkhukā paracittaviduno.

    and there are ascetics and brahmins who have psychic power—they’re clairvoyant, and can read the minds of others.

  26. 2.9

    Te dūratopi passanti, āsannāpi na dissanti, cetasāpi cittaṁ pajānanti.

    They see far without being seen, even by those close; and they understand the minds of others.

  27. 2.10

    Tepi maṁ evaṁ jāneyyuṁ:

    They would know me:

  28. 2.11

    ‘passatha, bho, imaṁ kulaputtaṁ saddhā agārasmā anagāriyaṁ pabbajito samāno vokiṇṇo viharati pāpakehi akusalehi dhammehī’ti.

    “Look at this gentleman; he’s gone forth out of faith from the lay life to homelessness, but he’s living mixed up with bad, unskillful qualities.”

  29. 2.12

    devatāpi kho santi iddhimantiniyo dibbacakkhukā paracittaviduniyo.

    And there are deities, too, who have psychic power—they’re clairvoyant, and can read the minds of others.

  30. 2.13

    Tā dūratopi passanti, āsannāpi na dissanti, cetasāpi cittaṁ jānanti.

    They see far without being seen, even by those close; and they understand the minds of others.

  31. 2.14

    Tāpi maṁ evaṁ jāneyyuṁ:

    They would know me:

  32. 2.15

    ‘passatha, bho, imaṁ kulaputtaṁ saddhā agārasmā anagāriyaṁ pabbajito samāno vokiṇṇo viharati pāpakehi akusalehi dhammehī’ti.

    “Look at this gentleman; he’s gone forth out of faith from the lay life to homelessness, but he’s living mixed up with bad, unskillful qualities.”’

  33. 2.16

    So iti paṭisañcikkhati:

    Then they reflect:

  34. 2.17

    ‘āraddhaṁ kho pana me vīriyaṁ bhavissati asallīnaṁ, upaṭṭhitā sati asammuṭṭhā, passaddho kāyo asāraddho, samāhitaṁ cittaṁ ekaggan’ti.

    ‘My energy shall be roused up and unflagging, mindfulness shall be established and lucid, my body shall be tranquil and undisturbed, and my mind shall be immersed in samādhi.’

  35. 2.18

    So lokaṁyeva adhipatiṁ karitvā akusalaṁ pajahati, kusalaṁ bhāveti, sāvajjaṁ pajahati, anavajjaṁ bhāveti, suddhaṁ attānaṁ pariharati.

    Putting the world in charge, they give up the unskillful and develop the skillful, they give up the blameworthy and develop the blameless, and they keep themselves pure.

  36. 2.19

    Idaṁ vuccati, bhikkhave, lokādhipateyyaṁ.

    This is called putting the world in charge.

  37. 3.1

    Katamañca, bhikkhave, dhammādhipateyyaṁ?

    And what, mendicants, is putting the teaching in charge?

  38. 3.2

    Idha, bhikkhave, bhikkhu araññagato vā rukkhamūlagato vā suññāgāragato vā iti paṭisañcikkhati:

    It’s when a mendicant has gone to a wilderness, or to the root of a tree, or to an empty hut, and reflects like this:

  39. 3.3

    ‘na kho panāhaṁ cīvarahetu agārasmā anagāriyaṁ pabbajito.

    ‘I didn’t go forth from the lay life to homelessness for the sake of a robe,

  40. 3.4

    Na piṇḍapātahetu, na senāsanahetu, na itibhavābhavahetu agārasmā anagāriyaṁ pabbajito.

    almsfood, lodgings, or rebirth in this or that state.

  41. 3.5

    Api ca khomhi otiṇṇo jātiyā jarāya maraṇena sokehi paridevehi dukkhehi domanassehi upāyāsehi, dukkhotiṇṇo dukkhapareto.

    But I was swamped by rebirth, old age, and death, by sorrow, lamentation, pain, sadness, and distress. I was swamped by suffering, mired in suffering.

  42. 3.6

    Appeva nāma imassa kevalassa dukkhakkhandhassa antakiriyā paññāyethāti.

    And I thought, “Hopefully I can make an end to this entire mass of suffering.”

  43. 3.7

    Svākkhāto bhagavatā dhammo sandiṭṭhiko akāliko ehipassiko opaneyyiko paccattaṁ veditabbo viññūhīti.

    The teaching is well explained by the Buddha—apparent in the present life, immediately effective, inviting inspection, relevant, so that sensible people can know it for themselves.

  44. 3.8

    Santi kho pana me sabrahmacārī jānaṁ passaṁ viharanti.

    I have spiritual companions who live knowing and seeing.

  45. 3.9

    Ahañceva kho pana evaṁ svākkhāte dhammavinaye pabbajito samāno kusīto vihareyyaṁ pamatto, na metaṁ assa patirūpan’ti.

    Now that I’ve gone forth in this well explained teaching and training, it would not be appropriate for me to live lazy and heedless.’

  46. 3.10

    So iti paṭisañcikkhati:

    Then they reflect:

  47. 3.11

    ‘āraddhaṁ kho pana me vīriyaṁ bhavissati asallīnaṁ, upaṭṭhitā sati asammuṭṭhā, passaddho kāyo asāraddho, samāhitaṁ cittaṁ ekaggan’ti.

    ‘My energy shall be roused up and unflagging, mindfulness shall be established and lucid, my body shall be tranquil and undisturbed, and my mind shall be immersed in samādhi.’

  48. 3.12

    So dhammaṁyeva adhipatiṁ karitvā akusalaṁ pajahati, kusalaṁ bhāveti, sāvajjaṁ pajahati, anavajjaṁ bhāveti, suddhaṁ attānaṁ pariharati.

    Putting the teaching in charge, they give up the unskillful and develop the skillful, they give up the blameworthy and develop the blameless, and they keep themselves pure.

  49. 3.13

    Idaṁ vuccati, bhikkhave, dhammādhipateyyaṁ.

    This is called putting the teaching in charge.

  50. 3.14

    Imāni kho, bhikkhave, tīṇi ādhipateyyānīti.

    These are the three things to put in charge.

  51. 4.1

    Natthi loke raho nāma,

    There’s no privacy in the world,

  52. 4.2

    pāpakammaṁ pakubbato;

    for someone who does bad deeds.

  53. 4.3

    Attā te purisa jānāti,

    You’ll know for yourself,

  54. 4.4

    saccaṁ vā yadi vā musā.

    whether you’ve lied or told the truth.

  55. 5.1

    Kalyāṇaṁ vata bho sakkhi,

    When you witness your good self,

  56. 5.2

    attānaṁ atimaññasi;

    you despise it;

  57. 5.3

    Yo santaṁ attani pāpaṁ,

    while you disguise

  58. 5.4

    attānaṁ parigūhasi.

    your bad self inside yourself.

  59. 6.1

    Passanti devā ca tathāgatā ca,

    The gods and the Realized One see

  60. 6.2

    Lokasmiṁ bālaṁ visamaṁ carantaṁ;

    the fool who lives unjustly in the world.

  61. 6.3

    Tasmā hi attādhipateyyako ca,

    So with yourself in charge, live mindfully;

  62. 6.4

    Lokādhipo ca nipako ca jhāyī;

    with the world in charge,
    be alert and practice absorption;

  63. 6.5

    Dhammādhipo ca anudhammacārī,

    with the teaching in charge,
    live in line with that teaching:

  64. 6.6

    Na hīyati saccaparakkamo muni.

    a sage who tries for the truth doesn’t deteriorate.

  65. 7.1

    Pasayha māraṁ abhibhuyya antakaṁ,

    Māra’s conquered; the terminator’s overcome:

  66. 7.2

    Yo ca phusī jātikkhayaṁ padhānavā;

    one who strives reaches the end of rebirth.

  67. 7.3

    So tādiso lokavidū sumedho,

    Unaffected, intelligent, knowing the world—

  68. 7.4

    Sabbesu dhammesu atammayo munī”ti.

    that sage is determined by nothing at all.”

  69. 7.5

    Dasamaṁ.

  70. 7.6

    Devadūtavaggo catuttho.

  71. 8.0

    Tassuddānaṁ

  72. 8.1

    Brahma ānanda sāriputto,

  73. 8.2

    Nidānaṁ hatthakena ca;

  74. 8.3

    Dūtā duve ca rājāno,

  75. 8.4

    Sukhumālādhipateyyena cāti.

แหล่งที่มา
SuttaCentral · ดึงข้อมูลเมื่อ 2026-08-15 · an3.40
ฉบับที่ใช้
Mahāsaṅgīti Tipiṭaka Buddhavasse 2500 — PDM-1.0
English translation — Bhikkhu Sujato — CC0-1.0
พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับหลวง — Public domain (term expired) — operator determination
การเทียบฉบับ
มุมมองแต่ละฉบับระบบวางตัวบทของแต่ละฉบับไว้ให้เทียบเท่านั้น ไม่สรุปว่าฉบับใดตรงหรือต่างจากฉบับใด และไม่ตัดสินว่าฉบับใดถูกกว่า — การเทียบเชิงความหมายต้องมาจากผู้รู้ที่ระบุตัวตนได้
สิทธิ์การใช้งาน
สาธารณสมบัติ — ตรวจสอบรายฉบับ (ดูบรรทัดบน) · แสดงที่มาแม้สัญญาอนุญาตไม่บังคับ