SN 4.22

Samiddhisutta

Māra repeatedly pesters the monk Samiddhi when he is on retreat. The Buddha encourages him, until eventually Samiddhi is able to recognize Māra for himself.

ฉบับหลวงสมิทธิสูตรที่ ๒

ข้อความไทยนี้คือ พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับหลวง ซึ่งแปลจากพระไตรปิฎกบาลีคนละฉบับกับบาลีที่แสดงอยู่ด้านล่าง จึงไม่ได้เรียงตรงกันบรรทัดต่อบรรทัด — อ่านเป็นสำนวนแปลอิสระอีกฉบับหนึ่ง

ข้อ ๔๘๒ข้าพเจ้าได้สดับมาแล้วอย่างนี้

สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคประทับอยู่ที่กรุงศิลาวดี ในแคว้นสักกะ ฯ

ก็สมัยนั้นแล ท่านสมิทธิเป็นผู้ไม่ประมาท มีความเพียร มีตนอันส่งไปแล้ว อยู่ในที่ใกล้พระผู้มีพระภาค ฯ

ครั้งนั้นแล ท่านสมิทธิผู้พักผ่อนอยู่ในที่ลับ มีความปริวิตกแห่งจิตเกิดขึ้นอย่างนี้ว่า เป็นลาภของเราดีแท้ที่เราได้พระอรหันต์ผู้ตรัสรู้เองโดยชอบ เป็นพระศาสดาของเรา เป็นลาภของเราดีแท้ที่เราได้บวชในพระธรรมวินัย อันพระศาสดาตรัสดีแล้วอย่างนี้ เป็นลาภของเราดีแท้ที่เราได้เพื่อนพรหมจรรย์อันมีศีลมีกัลยาณธรรม ฯ

ข้อ ๔๘๓ครั้งนั้นแล มารผู้มีบาปทราบความปริวิตกแห่งจิตของท่านสมิทธิด้วยจิตแล้ว เข้าไปหาท่านสมิทธิถึงที่อยู่ ครั้นแล้ว จึงทำเสียงดังน่ากลัวน่าหวาดเสียวประดุจแผ่นดินจะถล่ม ณ ที่ใกล้ท่านสมิทธิ ฯ

ข้อ ๔๘๔ลำดับนั้น ท่านสมิทธิเข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคยังที่ประทับ ถวายอภิวาทพระผู้มีพระภาค แล้วนั่ง ณ ที่ควรข้างหนึ่ง ท่านสมิทธิครั้นนั่ง ณ ที่ควรข้างหนึ่งแล้วแล จึงได้กราบทูลว่า พระเจ้าข้า ข้าพระองค์เป็นผู้ไม่ประมาท มีความเพียร มีตนอันส่งไปแล้ว อยู่ในที่ใกล้พระองค์ ณ ที่นี้ พระเจ้าข้า ข้าพระองค์อยู่ในที่ลับเร้น มีความปริวิตกแห่งจิตเกิดขึ้นอย่างนี้ว่า เป็นลาภของเราดีแท้ที่เราได้พระอรหันต์ผู้ตรัสรู้เองโดยชอบ เป็นพระศาสดาของเรา เป็นลาภของเราดีแท้ที่เราได้บวชในพระธรรมวินัยอันพระศาสดาตรัสดีแล้วอย่างนี้ เป็นลาภของเราดีแท้ที่เราได้เพื่อนพรหมจรรย์ อันมีศีลมีกัลยาณธรรม พระเจ้าข้า ขณะนั้นก็ได้มีเสียงดัง น่ากลัว น่าหวาดเสียวประดุจแผ่นดินจะถล่ม เกิดขึ้นในที่ใกล้ข้าพระองค์ ฯ

ข้อ ๔๘๕พระผู้มีพระภาคตรัสว่า สมิทธิ นั้นไม่ใช่แผ่นดินจะถล่ม นั้นเป็นมารผู้มีบาป มาเพื่อกำบังตาเธอ เธอจงไปเถิด สมิทธิ จงเป็นผู้ไม่ประมาท มีความเพียร มีตนอันส่งไปแล้ว อยู่ในที่นั้นตามเดิมเถิด ฯ

ท่านสมิทธิรับพระดำรัสแล้วลุกขึ้นจากอาสนะ ถวายอภิวาทพระผู้มีพระภาค ทำประทักษิณแล้วหลีกไป ฯ

ข้อ ๔๘๖แม้ครั้งที่สอง ท่านสมิทธิเป็นผู้ไม่ประมาท มีความเพียร มีตนอันส่งไปแล้ว อยู่ในที่นั้นนั่นเอง แม้ในครั้งที่สอง ท่านสมิทธิไปในที่ลับเร้นอยู่ มีความปริวิตกเกิดขึ้นอย่างนี้ ฯลฯ แม้ในครั้งที่สอง มารผู้มีบาปทราบความปริวิตกแห่งจิตของท่านสมิทธิด้วยจิตแล้ว ฯลฯ จึงทำเสียงดังน่ากลัว น่าหวาดเสียว ประดุจแผ่นดินจะถล่ม ณ ที่ใกล้ท่านสมิทธิ ฯ

ข้อ ๔๘๗ลำดับนั้น ท่านสมิทธิทราบว่า ผู้นี้เป็นมารผู้มีบาป จึงกล่าวกะมารผู้มีบาปด้วย คาถาว่า เราหลีกออกจากเรือนบวชเป็นผู้ไม่มีเรือนด้วยศรัทธา สติและปัญญาของเรา เรารู้แล้ว อนึ่ง จิตของเราตั้งมั่นดีแล้ว ท่านจักบันดาลรูปต่างๆ อันน่ากลัวอย่างไร ก็จักไม่ยังเราให้หวาดกลัวได้เลยโดยแท้ ฯ

เล่ม ๑๕ · หน้า ๑๔๙ลำดับนั้น มารผู้มีบาปเป็นทุกข์เสียใจว่า ภิกษุสมิทธิรู้จักเรา ดังนี้ จึงได้หายไปในที่นั้นนั่นเอง ฯ

ไทย · อ่านฉบับหลวงด้านบน
  1. 0.1

    Saṁyutta Nikāya 4.22

    Linked Discourses 4.22

  2. 0.2

    3. Tatiyavagga

    3. Māra

  3. Samiddhisutta

    With Samiddhi

  4. 1.1

    Ekaṁ samayaṁ bhagavā sakkesu viharati silāvatiyaṁ.

    At one time the Buddha was staying in the land of the Sakyans near Silāvatī.

  5. 1.2

    Tena kho pana samayena āyasmā samiddhi bhagavato avidūre appamatto ātāpī pahitatto viharati.

    Now at that time Venerable Samiddhi was meditating not far from the Buddha, diligent, keen, and resolute.

  6. 1.3

    Atha kho āyasmato samiddhissa rahogatassa paṭisallīnassa evaṁ cetaso parivitakko udapādi:

    Then as Venerable Samiddhi was in private retreat this thought came to his mind,

  7. 1.4

    “lābhā vata me, suladdhaṁ vata me,

    “I’m so fortunate, so very fortunate,

  8. 1.5

    yassa me satthā arahaṁ sammāsambuddho.

    to have a teacher who is a perfected one, a fully awakened Buddha!

  9. 1.6

    Lābhā vata me, suladdhaṁ vata me,

    I’m so fortunate, so very fortunate,

  10. 1.7

    yvāhaṁ evaṁ svākkhāte dhammavinaye pabbajito.

    to have gone forth in a teaching and training so well explained!

  11. 1.8

    Lābhā vata me, suladdhaṁ vata me,

    I’m so fortunate, so very fortunate,

  12. 1.9

    yassa me sabrahmacārino sīlavanto kalyāṇadhammā”ti.

    to have spiritual companions who are ethical and of good character.”

  13. 1.10

    Atha kho māro pāpimā āyasmato samiddhissa cetasā cetoparivitakkamaññāya yenāyasmā samiddhi tenupasaṅkami; upasaṅkamitvā āyasmato samiddhissa avidūre mahantaṁ bhayabheravaṁ saddamakāsi, apissudaṁ pathavī maññe undrīyati.

    And then Māra the Wicked, knowing Samiddhi’s train of thought, went up to him and made a terrifyingly loud noise close by him. It seemed as if the earth was shattering.

  14. 2.1

    Atha kho āyasmā samiddhi yena bhagavā tenupasaṅkami; upasaṅkamitvā bhagavantaṁ abhivādetvā ekamantaṁ nisīdi. Ekamantaṁ nisinno āyasmā samiddhi bhagavantaṁ etadavoca:

    Then Samiddhi went up to the Buddha, bowed, sat down to one side, and told him what had happened. The Buddha said,

  15. 2.2

    “idhāhaṁ, bhante, bhagavato avidūre appamatto ātāpī pahitatto viharāmi.

  16. 2.3

    Tassa mayhaṁ, bhante, rahogatassa paṭisallīnassa evaṁ cetaso parivitakko udapādi:

  17. 2.4

    ‘lābhā vata me, suladdhaṁ vata me,

  18. 2.5

    yassa me satthā arahaṁ sammāsambuddho.

  19. 2.6

    Lābhā vata me, suladdhaṁ vata me,

  20. 2.7

    yvāhaṁ evaṁ svākkhāte dhammavinaye pabbajito.

  21. 2.8

    Lābhā vata me, suladdhaṁ vata me,

  22. 2.9

    yassa me sabrahmacārino sīlavanto kalyāṇadhammā’ti.

  23. 2.10

    Tassa mayhaṁ, bhante, avidūre mahābhayabheravasaddo ahosi, apissudaṁ pathavī maññe undrīyatī”ti.

  24. 3.1

    “Nesā, samiddhi, pathavī undrīyati.

    “Samiddhi, that’s not the earth shattering.

  25. 3.2

    Māro eso pāpimā tuyhaṁ vicakkhukammāya āgato.

    That’s Māra the Wicked come to pull the wool over your eyes!

  26. 3.3

    Gaccha tvaṁ, samiddhi, tattheva appamatto ātāpī pahitatto viharāhī”ti.

    Go back to that same place, Samiddhi, and meditate, diligent, keen, and resolute.”

  27. 3.4

    “Evaṁ, bhante”ti kho āyasmā samiddhi bhagavato paṭissutvā uṭṭhāyāsanā bhagavantaṁ abhivādetvā padakkhiṇaṁ katvā pakkāmi.

    “Yes, sir,” replied Samiddhi. He rose from his seat, bowed, and respectfully circled the Buddha, keeping him on his right, before leaving.

  28. 3.5

    Dutiyampi kho āyasmā samiddhi tattheva appamatto ātāpī pahitatto vihāsi.

    And for a second time Samiddhi was meditating in that same place, diligent, ardent, and resolute.

  29. 3.6

    Dutiyampi kho āyasmato samiddhissa rahogatassa paṭisallīnassa …pe…

    And for a second time he had the same thought …

  30. 3.7

    dutiyampi kho māro pāpimā āyasmato samiddhissa cetasā cetoparivitakkamaññāya …pe…

    and Māra made an earth-shattering noise.

  31. 3.8

    apissudaṁ pathavī maññe undrīyati.

  32. 3.9

    Atha kho āyasmā samiddhi māraṁ pāpimantaṁ gāthāya ajjhabhāsi:

    Then Samiddhi addressed Māra the Wicked in verse:

  33. 4.1

    “Saddhāyāhaṁ pabbajito,

    “I went forth out of faith

  34. 4.2

    agārasmā anagāriyaṁ;

    from the lay life to homelessness.

  35. 4.3

    Sati paññā ca me buddhā,

    My mindfulness and wisdom are mature,

  36. 4.4

    cittañca susamāhitaṁ;

    my mind is serene in immersion.

  37. 4.5

    Kāmaṁ karassu rūpāni,

    Make whatever illusions you want,

  38. 4.6

    neva maṁ byādhayissasī”ti.

    it won’t bother me.”

  39. 5.1

    Atha kho māro pāpimā “jānāti maṁ samiddhi bhikkhū”ti dukkhī dummano tatthevantaradhāyīti.

    Then Māra the Wicked, thinking, “The mendicant Samiddhi knows me!” miserable and sad, vanished right there.

แหล่งที่มา
SuttaCentral · ดึงข้อมูลเมื่อ 2026-08-15 · sn4.22
ฉบับที่ใช้
Mahāsaṅgīti Tipiṭaka Buddhavasse 2500 — PDM-1.0
English translation — Bhikkhu Sujato — CC0-1.0
พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับหลวง — Public domain (term expired) — operator determination
การเทียบฉบับ
มุมมองแต่ละฉบับระบบวางตัวบทของแต่ละฉบับไว้ให้เทียบเท่านั้น ไม่สรุปว่าฉบับใดตรงหรือต่างจากฉบับใด และไม่ตัดสินว่าฉบับใดถูกกว่า — การเทียบเชิงความหมายต้องมาจากผู้รู้ที่ระบุตัวตนได้
สิทธิ์การใช้งาน
สาธารณสมบัติ — ตรวจสอบรายฉบับ (ดูบรรทัดบน) · แสดงที่มาแม้สัญญาอนุญาตไม่บังคับ