SN 7.18

Kaṭṭhahārasutta

Some brahmin students are collecting firewood when they see the Buddha in meditation. They return and inform their teacher, who visits the Buddha to ask him how he is so peaceful in the wild forest.

ฉบับหลวงกัฏฐหารสูตรที่ ๘

ข้อความไทยนี้คือ พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับหลวง ซึ่งแปลจากพระไตรปิฎกบาลีคนละฉบับกับบาลีที่แสดงอยู่ด้านล่าง จึงไม่ได้เรียงตรงกันบรรทัดต่อบรรทัด — อ่านเป็นสำนวนแปลอิสระอีกฉบับหนึ่ง

ข้อ ๘สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคประทับอยู่ ณ ไพรสณฑ์แห่งหนึ่งในแคว้นโกศลโน้น ฯ

ก็สมัยนั้น พวกมาณพหลายคนซึ่งเป็นอันเตวาสิกของพราหมณ์ภารทวาชโคตรคนหนึ่ง เที่ยวหาฟืนพากันเข้าไปยังไพรสณฑ์นั้น แล้วได้เห็นพระผู้มีพระภาคประทับนั่งคู้บัลลังก์ ตั้งพระกายตรง ดำรงพระสติไว้เฉพาะหน้า อยู่ในไพรสณฑ์นั้น จึงเข้าไปหาพราหมณ์ภารทวาชโคตรถึงที่อยู่แล้วบอกพราหมณ์ภารทวาชโคตรว่า ขอท่านพึงทราบ พระสมณโคดมประทับนั่งคู้บัลลังก์ ตั้งพระกายตรง ดำรงพระสติไว้เฉพาะหน้า อยู่ในไพรสณฑ์ ฯ

ข้อ ๗๑๐ลำดับนั้น พราหมณ์ภารทวาชโคตรพร้อมด้วยมาณพเหล่านั้นเข้าไปยังไพรสณฑ์นั้นแล้ว ได้เห็นพระผู้มีพระภาคประทับนั่งคู้บัลลังก์ ตั้งพระกายตรง ดำรงพระสติไว้เฉพาะหน้า ครั้นเห็นแล้ว จึงเข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาค ณ ที่นั้น แล้วได้ทูลพระผู้มีพระภาคด้วยคาถาว่า ภิกษุ ท่านเข้าไปสู่ป่าที่ว่างเปล่าปราศจากคนในป่าหนาทึบ น่าหวาด เสียวนัก มีกายไม่หวั่นเป็นประโยชน์ งาม เพ่งพินิจอย่างดีหนอ ท่านเป็นมุนีอาศัยป่า อยู่ในป่าผู้เดียว ซึ่งไม่มีการขับร้อง และการบรรเลง การที่ท่านมีจิตยินดี อยู่ในป่าแต่ผู้เดียวนี้ ปรากฏเป็นข้อน่าอัศจรรย์แก่ข้าพเจ้า ข้าพเจ้าปรารถนาไตรทิพย์อันสูงสุด จึงมุ่งหมายความเป็นสหายกับท้าวมหาพรหมผู้เป็นอธิบดีของโลก เหตุไรท่านจึงชอบใจป่าที่ปราศจากคน ท่านทำความเพียรในที่นี้เพื่อบังเกิดเป็นพรหมหรือ ฯ

ข้อ ๗๑๑พระผู้มีพระภาคตรัสว่า ความมุ่งหวังหรือความเพลิดเพลินอย่างใดๆ ในอารมณ์หลายชนิด ซึ่งมีประจำอยู่ทุกเมื่อนานาประการ หรือตัณหาอันเป็นเหตุให้กระชับแน่น ซึ่งมีอวิชชาเป็นมูลราก ก่อให้เกิดทั้งหมด เราทำให้สิ้นสุดพร้อมทั้งราก แล้ว เราจึงไม่มีความมุ่งหวัง ไม่มีตัณหาประจำ ไม่มีตัณหาเข้ามาใกล้ มีปรกติเห็นหมดจดในธรรมทั้งปวง บรรลุสัมโพธิญาณอันสูงสุดประเสริฐ เราควรเป็นพรหมแกล้วกล้าเพ่งอยู่ ฯ

เมื่อพระผู้มีพระภาคตรัสเช่นนี้แล้ว พราหมณ์ภารทวาชโคตรได้กราบทูลพระผู้มีพระภาคว่า ท่านพระโคดม ภาษิตของพระองค์แจ่มแจ้งนัก ท่านพระโคดม ภาษิตของพระองค์แจ่มแจ้งนัก พระองค์ทรงประกาศธรรมโดยอเนกปริยาย ดุจหงายภาชนะที่คว่ำ เปิดของที่ปิดไว้ บอกทางแก่คนหลงทาง ส่องประทีปในที่มืด ด้วยหวังว่าคนมีจักษุจะมองเห็นรูปได้ ข้าแต่ท่านพระโคดม ข้าพระองค์ขอถึงพระผู้มีพระภาคกับพระธรรมและพระภิกษุสงฆ์เป็นสรณะ ขอพระองค์จงทรงจำข้าพระองค์ว่าเป็นอุบาสกผู้ถึงพระรัตนตรัยเป็นสรณะตลอดชีวิต ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ฯ

ไทย · อ่านฉบับหลวงด้านบน
  1. 0.1

    Saṁyutta Nikāya 7.18

    Linked Discourses 7.18

  2. 0.2

    2. Upāsakavagga

    2. Lay Followers

  3. Kaṭṭhahārasutta

    Collecting Firewood

  4. 1.1

    Ekaṁ samayaṁ bhagavā kosalesu viharati aññatarasmiṁ vanasaṇḍe.

    At one time the Buddha was staying in the land of the Kosalans in a certain forest grove.

  5. 1.2

    Tena kho pana samayena aññatarassa bhāradvājagottassa brāhmaṇassa sambahulā antevāsikā kaṭṭhahārakā māṇavakā yena vanasaṇḍo tenupasaṅkamiṁsu; upasaṅkamitvā addasaṁsu bhagavantaṁ tasmiṁ vanasaṇḍe nisinnaṁ pallaṅkaṁ ābhujitvā ujuṁ kāyaṁ paṇidhāya parimukhaṁ satiṁ upaṭṭhapetvā. Disvāna yena bhāradvājagotto brāhmaṇo tenupasaṅkamiṁsu; upasaṅkamitvā bhāradvājagottaṁ brāhmaṇaṁ etadavocuṁ:

    Then several students, pupils of one of the Bhāradvāja brahmins, approached a forest grove while collecting firewood. They saw the Buddha sitting down cross-legged at the root of a certain sal tree, his body set straight, and mindfulness brought to the present. Seeing this, they went up to Bhāradvāja and said to him,

  6. 1.3

    “yagghe bhavaṁ jāneyyāsi.

    “Please sir, you should know this.

  7. 1.4

    Asukasmiṁ vanasaṇḍe samaṇo nisinno pallaṅkaṁ ābhujitvā ujuṁ kāyaṁ paṇidhāya parimukhaṁ satiṁ upaṭṭhapetvā”.

    In such-and-such forest grove the ascetic Gotama is sitting down cross-legged, his body set straight, and mindfulness brought to the present.”

  8. 1.5

    Atha kho bhāradvājagotto brāhmaṇo tehi māṇavakehi saddhiṁ yena so vanasaṇḍo tenupasaṅkami.

    Then Bhāradvāja together with those young students went to that forest grove

  9. 1.6

    Addasā kho bhagavantaṁ tasmiṁ vanasaṇḍe nisinnaṁ pallaṅkaṁ ābhujitvā ujuṁ kāyaṁ paṇidhāya parimukhaṁ satiṁ upaṭṭhapetvā.

    where he saw the Buddha sitting down cross-legged, his body set straight, and mindfulness brought to the present.

  10. 1.7

    Disvāna yena bhagavā tenupasaṅkami; upasaṅkamitvā bhagavantaṁ gāthāya ajjhabhāsi:

    He went up to the Buddha and addressed him in verse:

  11. 2.1

    “Gambhīrarūpe bahubherave vane,

    “Deep in the jungle so full of terrors,

  12. 2.2

    Suññaṁ araññaṁ vijanaṁ vigāhiya;

    you’ve plunged into the empty, desolate wilderness.

  13. 2.3

    Aniñjamānena ṭhitena vaggunā,

    Still, steady, and graceful:

  14. 2.4

    Sucārurūpaṁ vata bhikkhu jhāyasi.

    how beautifully you meditate, mendicant!

  15. 3.1

    Na yattha gītaṁ napi yattha vāditaṁ,

    Where there is no song or music,

  16. 3.2

    Eko araññe vanavassito muni;

    a lonely sage resorts to the wilderness.

  17. 3.3

    Accherarūpaṁ paṭibhāti maṁ idaṁ,

    This strikes me as an amazing thing,

  18. 3.4

    Yadekako pītimano vane vase.

    that you dwell so joyfully alone in the jungle.

  19. 4.1

    Maññāmahaṁ lokādhipatisahabyataṁ,

    I suppose you wish to be reborn in the company

  20. 4.2

    Ākaṅkhamāno tidivaṁ anuttaraṁ;

    of the supreme world-sovereign
    of the Third Heaven.

  21. 4.3

    Kasmā bhavaṁ vijanamaraññamassito,

    Is that why you resort to the desolate wilderness,

  22. 4.4

    Tapo idha kubbasi brahmapattiyā”ti.

    to practice fervor for attaining divinity?”

  23. 5.1

    “Yā kāci kaṅkhā abhinandanā vā,

    “Any wishes and hopes that are always attached

  24. 5.2

    Anekadhātūsu puthū sadāsitā;

    to the many and various realms—

  25. 5.3

    Aññāṇamūlappabhavā pajappitā,

    the prayers sprung from the root of unknowing—

  26. 5.4

    Sabbā mayā byantikatā samūlikā.

    I’ve eliminated them all down to the root.

  27. 6.1

    Svāhaṁ akaṅkho asito anūpayo,

    So I’m wishless, unattached, uninvolved;

  28. 6.2

    Sabbesu dhammesu visuddhadassano;

    amongst all things, my vision is clear.

  29. 6.3

    Pappuyya sambodhimanuttaraṁ sivaṁ,

    I’ve attained the state of grace,
    the supreme awakening;

  30. 6.4

    Jhāyāmahaṁ brahma raho visārado”ti.

    I meditate alone, brahmin, and self-assured.”

  31. 7.1

    Evaṁ vutte, bhāradvājagotto brāhmaṇo bhagavantaṁ etadavoca:

    When he had spoken, Bhāradvāja said to the Buddha,

  32. 7.2

    “abhikkantaṁ, bho gotama, abhikkantaṁ, bho gotama …pe…

    “Excellent, worthy Gotama! Excellent! …

  33. 7.3

    ajjatagge pāṇupetaṁ saraṇaṁ gatan”ti.

    From this day forth, may the worthy Gotama remember me as a lay follower who has gone for refuge for life.”

แหล่งที่มา
SuttaCentral · ดึงข้อมูลเมื่อ 2026-08-15 · sn7.18
ฉบับที่ใช้
Mahāsaṅgīti Tipiṭaka Buddhavasse 2500PDM-1.0
English translation — Bhikkhu SujatoCC0-1.0
พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับหลวงPublic domain (term expired) — operator determination
การเทียบฉบับ
มุมมองแต่ละฉบับระบบวางตัวบทของแต่ละฉบับไว้ให้เทียบเท่านั้น ไม่สรุปว่าฉบับใดตรงหรือต่างจากฉบับใด และไม่ตัดสินว่าฉบับใดถูกกว่า — การเทียบเชิงความหมายต้องมาจากผู้รู้ที่ระบุตัวตนได้
สิทธิ์การใช้งาน
สาธารณสมบัติ — ตรวจสอบรายฉบับ (ดูบรรทัดบน) · แสดงที่มาแม้สัญญาอนุญาตไม่บังคับ