Ajjhattāniccasutta
The six interior sense fields are impermanent, suffering, and not-self. When a noble disciple truly sees them like this, they become disillusioned and liberated.
ฉบับหลวงอัชฌัตติกทุกขสูตร
ข้อความไทยนี้คือ พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับหลวง ซึ่งแปลจากพระไตรปิฎกบาลีคนละฉบับกับบาลีที่แสดงอยู่ด้านล่าง จึงไม่ได้เรียงตรงกันบรรทัดต่อบรรทัด — อ่านเป็นสำนวนแปลอิสระอีกฉบับหนึ่ง
ดูกรภิกษุทั้งหลาย จักษุเป็นทุกข์ สิ่งใดเป็นทุกข์ สิ่งนั้นเป็นอนัตตา สิ่งใดเป็นอนัตตา สิ่งนั้นท่านทั้งหลายพึงเห็นด้วยปัญญาอันชอบตามเป็นจริงอย่างนี้ว่า นั่นไม่ใช่ของเรา นั่นไม่เป็นเรา นั่นไม่ใช่ตัวตนของเรา หูเป็นทุกข์ ฯลฯ จมูกเป็นทุกข์ ฯลฯ ลิ้นเป็นทุกข์ ฯลฯ กายเป็นทุกข์ ฯลฯ ใจเป็นทุกข์ สิ่งใดเป็นทุกข์ สิ่งนั้นเป็นอนัตตา สิ่งใดเป็นอนัตตา สิ่งนั้นท่านทั้งหลายพึงเห็นด้วยปัญญาอันชอบตามความเป็นจริงอย่างนี้ว่า นั่นไม่ใช่ของเรา นั่นไม่เป็นเรา นั่นไม่ใช่ตัวตนของเรา ฯลฯ ฯ
จบสูตรที่ ๒
- 0.1
Saṁyutta Nikāya 35.1
Linked Discourses 35.1
- 0.2
1. Aniccavagga
1. Impermanence
Ajjhattāniccasutta
The Interior as Impermanent
- 1.1
Evaṁ me sutaṁ.
So I have heard.
- 1.2
Ekaṁ samayaṁ bhagavā sāvatthiyaṁ viharati jetavane anāthapiṇḍikassa ārāme.
At one time the Buddha was staying near Sāvatthī in Jeta’s Grove, Anāthapiṇḍika’s monastery.
- 1.3
Tatra kho bhagavā bhikkhū āmantesi:
There the Buddha addressed the mendicants,
- 1.4
“bhikkhavo”ti.
“Mendicants!”
- 1.5
“Bhadante”ti te bhikkhū bhagavato paccassosuṁ.
“Venerable sir,” they replied.
- 1.6
Bhagavā etadavoca:
The Buddha said this:
- 2.1
“Cakkhuṁ, bhikkhave, aniccaṁ.
“Mendicants, the eye is impermanent.
- 2.2
Yadaniccaṁ taṁ dukkhaṁ;
What’s impermanent is suffering.
- 2.3
yaṁ dukkhaṁ tadanattā.
What’s suffering is not-self.
- 2.4
Yadanattā taṁ ‘netaṁ mama, nesohamasmi, na meso attā’ti evametaṁ yathābhūtaṁ sammappaññāya daṭṭhabbaṁ.
And what’s not-self should be truly seen with right understanding like this: ‘This is not mine, I am not this, this is not my self.’
- 2.5
Sotaṁ aniccaṁ.
The ear is impermanent. …
- 2.6
Yadaniccaṁ …pe…
- 2.7
ghānaṁ aniccaṁ.
The nose is impermanent. …
- 2.8
Yadaniccaṁ …pe…
- 2.9
jivhā aniccā.
The tongue is impermanent. …
- 2.10
Yadaniccaṁ taṁ dukkhaṁ;
- 2.11
yaṁ dukkhaṁ tadanattā.
- 2.12
Yadanattā taṁ ‘netaṁ mama, nesohamasmi, na meso attā’ti evametaṁ yathābhūtaṁ sammappaññāya daṭṭhabbaṁ.
- 2.13
Kāyo anicco.
The body is impermanent. …
- 2.14
Yadaniccaṁ …pe…
- 2.15
mano anicco.
The mind is impermanent.
- 2.16
Yadaniccaṁ taṁ dukkhaṁ;
What’s impermanent is suffering.
- 2.17
yaṁ dukkhaṁ tadanattā.
What’s suffering is not-self.
- 2.18
Yadanattā taṁ ‘netaṁ mama, nesohamasmi, na meso attā’ti evametaṁ yathābhūtaṁ sammappaññāya daṭṭhabbaṁ.
And what’s not-self should be truly seen with right understanding like this: ‘This is not mine, I am not this, this is not my self.’
- 2.19
Evaṁ passaṁ, bhikkhave, sutavā ariyasāvako cakkhusmimpi nibbindati, sotasmimpi nibbindati, ghānasmimpi nibbindati, jivhāyapi nibbindati, kāyasmimpi nibbindati, manasmimpi nibbindati.
Seeing this, a learned noble disciple grows disillusioned with the eye, ear, nose, tongue, body, and mind.
- 2.20
Nibbindaṁ virajjati; virāgā vimuccati; vimuttasmiṁ vimuttamiti ñāṇaṁ hoti.
Being disillusioned, desire fades away. When desire fades away they’re freed. When they’re freed, they know they’re freed.
- 2.21
‘Khīṇā jāti, vusitaṁ brahmacariyaṁ, kataṁ karaṇīyaṁ, nāparaṁ itthattāyā’ti pajānātī”ti.
They understand: ‘Rebirth is ended, the spiritual journey has been completed, what had to be done has been done, there is nothing further for this place.’”
- 2.22
Paṭhamaṁ.
- แหล่งที่มา
- SuttaCentral · ดึงข้อมูลเมื่อ 2026-08-15 ·
sn35.1 - ฉบับที่ใช้
- Mahāsaṅgīti Tipiṭaka Buddhavasse 2500 — PDM-1.0
- English translation — Bhikkhu Sujato — CC0-1.0
- พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับหลวง — Public domain (term expired) — operator determination
- การเทียบฉบับ
- มุมมองแต่ละฉบับระบบวางตัวบทของแต่ละฉบับไว้ให้เทียบเท่านั้น ไม่สรุปว่าฉบับใดตรงหรือต่างจากฉบับใด และไม่ตัดสินว่าฉบับใดถูกกว่า — การเทียบเชิงความหมายต้องมาจากผู้รู้ที่ระบุตัวตนได้
- สิทธิ์การใช้งาน
- สาธารณสมบัติ — ตรวจสอบรายฉบับ (ดูบรรทัดบน) · แสดงที่มาแม้สัญญาอนุญาตไม่บังคับ