SN 4.18

Piṇḍasutta

Māra ensures that the Buddha fails to get alms, but the Buddha is happy to feed on joy.

ฉบับหลวงปิณฑิกสูตรที่ ๘

ข้อความไทยนี้คือ พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับหลวง ซึ่งแปลจากพระไตรปิฎกบาลีคนละฉบับกับบาลีที่แสดงอยู่ด้านล่าง จึงไม่ได้เรียงตรงกันบรรทัดต่อบรรทัด — อ่านเป็นสำนวนแปลอิสระอีกฉบับหนึ่ง

ข้อ ๔๖๗สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคประทับอยู่ ณ บ้านพราหมณ์ในปัญจสาลคาม แคว้นมคธ ฯ

ก็สมัยนั้นแล ที่บ้านพราหมณ์ ในปัญจสาลคาม มีนักขัตฤกษ์แจกของแก่พวกเด็กๆ ครั้นรุ่งเช้า พระผู้มีพระภาคทรงครองแล้ว ทรงถือบาตรและจีวรเสด็จเข้าไปสู่บ้านพราหมณ์ในปัญจสาลคามเพื่อบิณฑบาต ฯ

เล่ม ๑๕ · หน้า ๑๔๒ก็โดยสมัยนั้นแล พราหมณ์ผู้คฤหบดีชาวปัญจสาลคามถูกมารผู้มีบาปเข้าดลใจ ด้วยประสงค์ว่า พระสมณโคดมอย่าได้บิณฑบาตเลย ฯ

พระผู้มีพระภาคเจ้าเสด็จเข้าสู่บ้านพราหมณ์ในปัญจสาลคามเพื่อบิณฑบาตด้วยบาตรเปล่าอย่างใด ก็เสด็จกลับมาด้วยบาตรเปล่าอย่างนั้น ฯ

ข้อ ๔๖๘ลำดับนั้น มารผู้มีบาปเข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคถึงที่ประทับ ครั้นแล้ว จึงกล่าวกะพระผู้มีพระภาคว่า สมณะ ท่านได้บิณฑบาตบ้างไหม ฯ

พระผู้มีพระภาคตรัสว่า แน่ะมารผู้มีบาป ท่านได้กระทำให้เราไม่ได้บิณฑบาตมิใช่หรือ ฯ

มารผู้มีบาปกราบทูลว่า ถ้าอย่างนั้น ขอพระผู้มีพระภาคจงเสด็จเข้าไปสู่บ้านพราหมณ์ในปัญจสาลคาม เพื่อบิณฑบาตครั้งที่สองอีกเถิด พระเจ้าข้า ข้าพระองค์จักกระทำให้พระผู้มีพระภาคได้บิณฑบาต ฯ

ข้อ ๔๖๙พระผู้มีพระภาคตรัสว่า มารมาขัดขวางตถาคตได้ประสพสิ่งมิใช่บุญแล้ว ดูกรมารผู้มีบาป ท่านเข้าใจว่า “บาปย่อมไม่ให้ผลแก่เรา” ฉะนั้นหรือ พวกเราไม่มีความกังวลย่อมอยู่เป็นสุขสบายหนอ พวกเราจักมีปีติเป็นภักษาดุจอาภัสสรเทพ ฉะนั้น ฯ

ครั้งนั้นแล มารผู้มีบาปเป็นทุกข์เสียใจว่า พระผู้มีพระภาคทรงรู้จักเรา พระสุคตทรงรู้จักเรา ดังนี้ จึงได้หายไปในที่นั้นนั่นเอง ฯ

ไทย · อ่านฉบับหลวงด้านบน
  1. 0.1

    Saṁyutta Nikāya 4.18

    Linked Discourses 4.18

  2. 0.2

    2. Dutiyavagga

    2. Rule

  3. Piṇḍasutta

    Alms Food

  4. 1.1

    Ekaṁ samayaṁ bhagavā magadhesu viharati pañcasālāyaṁ brāhmaṇagāme.

    At one time the Buddha was staying in the land of the Magadhans near the brahmin village of Pañcasālā.

  5. 1.2

    Tena kho pana samayena pañcasālāyaṁ brāhmaṇagāme kumārikānaṁ pāhunakāni bhavanti.

    Now at that time in Pañcasālā the young maidens were occupied with guests.

  6. 1.3

    Atha kho bhagavā pubbaṇhasamayaṁ nivāsetvā pattacīvaramādāya pañcasālaṁ brāhmaṇagāmaṁ piṇḍāya pāvisi.

    Then the Buddha robed up in the morning and, taking his bowl and robe, entered Pañcasālā for alms.

  7. 1.4

    Tena kho pana samayena pañcasāleyyakā brāhmaṇagahapatikā mārena pāpimatā anvāviṭṭhā bhavanti:

    Now at that time Māra had possessed the brahmins and householders of Pañcasālā, so that they thought,

  8. 1.5

    “mā samaṇo gotamo piṇḍamalatthā”ti.

    “Don’t let the ascetic Gotama get any alms!”

  9. 2.1

    Atha kho bhagavā yathādhotena pattena pañcasālaṁ brāhmaṇagāmaṁ piṇḍāya pāvisi tathādhotena pattena paṭikkami.

    Then the Buddha left the village with his bowl as clean-washed as it was when he entered for alms.

  10. 2.2

    Atha kho māro pāpimā yena bhagavā tenupasaṅkami; upasaṅkamitvā bhagavantaṁ etadavoca:

    Then Māra the Wicked went up to the Buddha and said to him,

  11. 2.3

    “api tvaṁ, samaṇa, piṇḍamalatthā”ti?

    “Well, ascetic, did you get any alms?”

  12. 2.4

    “Tathā nu tvaṁ, pāpima, akāsi yathāhaṁ piṇḍaṁ na labheyyan”ti.

    “Wicked One, did you make sure I didn’t get any alms?”

  13. 2.5

    “Tena hi, bhante, bhagavā dutiyampi pañcasālaṁ brāhmaṇagāmaṁ piṇḍāya pavisatu.

    “Well then, sir, let the Buddha enter Pañcasālā a second time for alms.

  14. 2.6

    Tathāhaṁ karissāmi yathā bhagavā piṇḍaṁ lacchatī”ti.

    I’ll make sure you get alms.”

  15. 3.1

    “Apuññaṁ pasavi māro,

    “Māra has produced wickedness

  16. 3.2

    āsajja naṁ tathāgataṁ;

    in attacking the Realized One.

  17. 3.3

    Kiṁ nu maññasi pāpima,

    Wicked One, do you imagine that

  18. 3.4

    na me pāpaṁ vipaccati.

    your wickedness won’t bear fruit?

  19. 4.1

    Susukhaṁ vata jīvāma,

    Let us live so very happily,

  20. 4.2

    yesaṁ no natthi kiñcanaṁ;

    we who have nothing.

  21. 4.3

    Pītibhakkhā bhavissāma,

    We shall feed on rapture,

  22. 4.4

    devā ābhassarā yathā”ti.

    like the gods of sublime luminosity.”

  23. 5.1

    Atha kho māro pāpimā “jānāti maṁ bhagavā, jānāti maṁ sugato”ti dukkhī dummano tatthevantaradhāyīti.

    Then Māra the Wicked, thinking, “The Buddha knows me! The Holy One knows me!” miserable and sad, vanished right there.

แหล่งที่มา
SuttaCentral · ดึงข้อมูลเมื่อ 2026-08-15 · sn4.18
ฉบับที่ใช้
Mahāsaṅgīti Tipiṭaka Buddhavasse 2500PDM-1.0
English translation — Bhikkhu SujatoCC0-1.0
พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับหลวงPublic domain (term expired) — operator determination
การเทียบฉบับ
มุมมองแต่ละฉบับระบบวางตัวบทของแต่ละฉบับไว้ให้เทียบเท่านั้น ไม่สรุปว่าฉบับใดตรงหรือต่างจากฉบับใด และไม่ตัดสินว่าฉบับใดถูกกว่า — การเทียบเชิงความหมายต้องมาจากผู้รู้ที่ระบุตัวตนได้
สิทธิ์การใช้งาน
สาธารณสมบัติ — ตรวจสอบรายฉบับ (ดูบรรทัดบน) · แสดงที่มาแม้สัญญาอนุญาตไม่บังคับ