SN 5.1

Āḷavikāsutta

The nun Āḷavikā has entered the Dark Wood seeking seclusion when Māra comes to threaten her, claiming there is no escape and no point in seclusion. She recognizes him instantly and dismisses his taunts, asserting that she is beyond his control.

ฉบับหลวงอาฬวิกาสูตรที่ ๑

ข้อความไทยนี้คือ พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับหลวง ซึ่งแปลจากพระไตรปิฎกบาลีคนละฉบับกับบาลีที่แสดงอยู่ด้านล่าง จึงไม่ได้เรียงตรงกันบรรทัดต่อบรรทัด — อ่านเป็นสำนวนแปลอิสระอีกฉบับหนึ่ง

ข้าพเจ้าได้สดับมาแล้วอย่างนี้

สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคประทับอยู่ ณ พระวิหารเชตวัน อารามของท่านอนาถบิณฑิกเศรษฐี เขตพระนครสาวัตถี ฯ

ครั้งนั้น เวลาเช้า อาฬวิกาภิกษุณีนุ่งห่มแล้วถือบาตรและจีวร เข้าไปบิณฑบาตยังพระนครสาวัตถี เที่ยวบิณฑบาตไปในพระนครสาวัตถีแล้ว เวลาปัจฉาภัตกลับจากบิณฑบาตมีความต้องการด้วยวิเวก จึงเข้าไปในป่าอันธวัน ฯ

ข้อ ๕๒๓ลำดับนั้น มารผู้มีบาปใคร่จะให้อาฬวิกาภิกษุณีบังเกิดความกลัว ความหวาดเสียว ความขนพองสยองเกล้า และใคร่จะให้เคลื่อนจากวิเวก จึงเข้าไปหาอาฬวิกาภิกษุณีถึงที่อยู่ ครั้นแล้วได้กล่าวกะอาฬวิกาภิกษุณีด้วยคาถาว่า ในโลกไม่มีทางออกไปจากทุกข์ได้ ท่านจักทำอะไรด้วยวิเวก จงเสวยความยินดีในกามเถิด อย่าได้มีความเดือดร้อนในภายหลังเลย ฯ

ข้อ ๕๒๔ลำดับนั้น อาฬวิกาภิกษุณีได้มีความดำริว่า นี่ใครหนอกล่าวคาถา จะเป็นมนุษย์หรืออมนุษย์ ฯ

ทันใดนั้น อาฬวิกาภิกษุณีได้มีความดำริว่า นี่คือมารผู้มีบาป ใคร่จะให้เราบังเกิดความกลัว ความหวาดเสียว ความขนพองสยองเกล้า และใคร่จะให้เคลื่อนจากวิเวก จึงกล่าวคาถา ฯ

ครั้นอาฬวิกาภิกษุณีทราบว่า นี่คือมารผู้มีบาปแล้ว จึงได้กล่าวกะมารผู้มีบาปด้วยคาถาว่า ในโลกนี้มีทางออกไปจากทุกข์ได้ เรารู้ชัดดีแล้วด้วยปัญญา ดูกรมาร ผู้มีบาปซึ่งเป็นเผ่าพันธุ์ของผู้ประมาท ท่านไม่รู้จักทางนั้น กามทั้งหลายเปรียบด้วยหอกและหลาว กองกามทั้งหลายนั้นประหนึ่งว่าผีร้าย เราไม่ใยดีถึงความยินดีในกามที่ท่านกล่าวถึงนั้น ฯ

เล่ม ๑๕ · หน้า ๑๕๙ลำดับนั้น มารผู้มีบาปเป็นทุกข์เสียใจว่า อาฬวิกาภิกษุณีรู้จักเรา ดังนี้ จึงได้อันตรธานไปในที่นั้นเอง ฯ

ไทย · อ่านฉบับหลวงด้านบน
  1. 0.1

    Saṁyutta Nikāya 5.1

    Linked Discourses 5.1

  2. 0.2

    1. Bhikkhunīvagga

    1. Nuns

  3. Āḷavikāsutta

    With Āḷavikā

  4. 1.1

    Evaṁ me sutaṁ—

    So I have heard.

  5. 1.2

    ekaṁ samayaṁ bhagavā sāvatthiyaṁ viharati jetavane anāthapiṇḍikassa ārāme.

    At one time the Buddha was staying near Sāvatthī in Jeta’s Grove, Anāthapiṇḍika’s monastery.

  6. 1.3

    Atha kho āḷavikā bhikkhunī pubbaṇhasamayaṁ nivāsetvā pattacīvaramādāya sāvatthiṁ piṇḍāya pāvisi.

    Then the nun Āḷavikā robed up in the morning and, taking her bowl and robe, entered Sāvatthī for alms.

  7. 1.4

    Sāvatthiyaṁ piṇḍāya caritvā pacchābhattaṁ piṇḍapātapaṭikkantā yena andhavanaṁ tenupasaṅkami vivekatthinī.

    She wandered for alms in Sāvatthī. After the meal, on her return from almsround, she went to the Dark Forest seeking seclusion.

  8. 1.5

    Atha kho māro pāpimā āḷavikāya bhikkhuniyā bhayaṁ chambhitattaṁ lomahaṁsaṁ uppādetukāmo vivekamhā cāvetukāmo yena āḷavikā bhikkhunī tenupasaṅkami; upasaṅkamitvā āḷavikaṁ bhikkhuniṁ gāthāya ajjhabhāsi:

    Then Māra the Wicked, wanting to make the nun Āḷavikā feel fear, terror, and goosebumps, wanting to make her fall away from seclusion, went up to her and addressed her in verse:

  9. 2.1

    “Natthi nissaraṇaṁ loke,

    “There’s no escape in the world,

  10. 2.2

    kiṁ vivekena kāhasi;

    so what will seclusion do for you?

  11. 2.3

    Bhuñjassu kāmaratiyo,

    Enjoy erotic delights;

  12. 2.4

    māhu pacchānutāpinī”ti.

    don’t regret it later.”

  13. 3.1

    Atha kho āḷavikāya bhikkhuniyā etadahosi:

    Then the nun Āḷavikā thought,

  14. 3.2

    “ko nu khvāyaṁ manusso vā amanusso vā gāthaṁ bhāsatī”ti?

    “Who’s speaking this verse, a human or a non-human?”

  15. 3.3

    Atha kho āḷavikāya bhikkhuniyā etadahosi:

    Then she thought,

  16. 3.4

    “māro kho ayaṁ pāpimā mama bhayaṁ chambhitattaṁ lomahaṁsaṁ uppādetukāmo vivekamhā cāvetukāmo gāthaṁ bhāsatī”ti.

    “This is Māra the Wicked, wanting to make me feel fear, terror, and goosebumps, wanting to make me fall away from seclusion!”

  17. 3.5

    Atha kho āḷavikā bhikkhunī “māro ayaṁ pāpimā” iti viditvā māraṁ pāpimantaṁ gāthāhi paccabhāsi:

    Then Āḷavikā, knowing that this was Māra the Wicked, replied to him in verse:

  18. 4.1

    “Atthi nissaraṇaṁ loke,

    “There is an escape in the world,

  19. 4.2

    paññāya me suphussitaṁ;

    and I’ve personally experienced it with wisdom.

  20. 4.3

    Pamattabandhu pāpima,

    O Wicked One, kinsman of the negligent,

  21. 4.4

    na tvaṁ jānāsi taṁ padaṁ.

    you don’t know that state.

  22. 5.1

    Sattisūlūpamā kāmā,

    Sensual pleasures are like swords and spears;

  23. 5.2

    khandhāsaṁ adhikuṭṭanā;

    the aggregates are their chopping block.

  24. 5.3

    Yaṁ tvaṁ kāmaratiṁ brūsi,

    What you call erotic delight

  25. 5.4

    arati mayha sā ahū”ti.

    is now no delight for me.”

  26. 6.1

    Atha kho māro pāpimā “jānāti maṁ āḷavikā bhikkhunī”ti dukkhī dummano tatthevantaradhāyīti.

    Then Māra the Wicked, thinking, “The nun Āḷavikā knows me!” miserable and sad, vanished right there.

แหล่งที่มา
SuttaCentral · ดึงข้อมูลเมื่อ 2026-08-15 · sn5.1
ฉบับที่ใช้
Mahāsaṅgīti Tipiṭaka Buddhavasse 2500 — PDM-1.0
English translation — Bhikkhu Sujato — CC0-1.0
พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับหลวง — Public domain (term expired) — operator determination
การเทียบฉบับ
มุมมองแต่ละฉบับระบบวางตัวบทของแต่ละฉบับไว้ให้เทียบเท่านั้น ไม่สรุปว่าฉบับใดตรงหรือต่างจากฉบับใด และไม่ตัดสินว่าฉบับใดถูกกว่า — การเทียบเชิงความหมายต้องมาจากผู้รู้ที่ระบุตัวตนได้
สิทธิ์การใช้งาน
สาธารณสมบัติ — ตรวจสอบรายฉบับ (ดูบรรทัดบน) · แสดงที่มาแม้สัญญาอนุญาตไม่บังคับ